آموزش معکوس رهیافتی نوین در ارتقاء نوآوری و یادگیری خودمحور دانش آموزان

هدف از این مقاله بررسی نقش آموزش راهبردهای یادگیری معکوس بر توسعه نوآوری و یادگیری خودمحور در میان دانش آموزان است. روش یادگیری معکوس به عنوان یکی از جدیدترین الگوهای آموزش ترکیبی با جابه جایی نقش های سنتی معلم و فراگیر زمینه ای برای افزایش خودیادگیری، تعامل و نوآوری فراهم می سازد. در این پژوهش مروری با بهره گیری از مطالعات انجام شده در بازه زمانی ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۳ منابع علمی داخلی و خارجی مرتبط با یادگیری معکوس، نوآوری و خودمحوری تحلیل و طبقه بندی گردید. نتایج بررسی ها نشان داد که بهره گیری از الگوی معکوس در آموزش موجب ارتقای انگیزش درونی، افزایش مسئولیت پذیری یادگیرندگان در فرایند یادگیری، تقویت توانایی خودنظم دهی و رشد نوآوری در کلاس های درسی می شود. همچنین مشخص گردید که اجرای موفق یادگیری معکوس نیازمند آمادگی فناوری، آموزش معلمان و تدوین محتواهای تعاملی و سازگار با نیازهای دانش آموزان است. در نتیجه، رویکرد آموزش معکوس با فراهم کردن فرصت یادگیری فعال، انعطاف پذیر و دانش آموزمحور می تواند به عنوان الگوی موثر در نظام آموزشی برای تقویت مهارت های خودمحوری و پرورش نوآوری مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

یادگیری معکوس ، نوآوری ، یادگیری خودمحور ، راهبردهای آموزشی ، نوآوری آموزشی