بررسی رابطه بین یادگیری خودراهبر با انگیزش شغلی معلمان مقطع متوسطه شهرستان ورامین

این پژوهش با هدف تعیین رابطه یادگیری خودراهبر و انگیزش شغلی معلمان مقطع متوسطه شهرستان ورامین انجام شده است. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بوده است. جامعه آماری این پژوهش را تمامی دبیران مقطع متوسطه شهرستان ورامین در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ به تعداد ۶۲۰ نفر تشکیل می دهند. حجم نمونه بر اساس جدول کرجسی و مورگان ۲۳۷ نفر تعیین شد. همچنین به منظور نمونه گیری نیز پس از برآورد حجم نمونه از روش نمونه گیری تصادفی ساده استفاده شد. به منظور گردآوری داده ها از دو پرسشنامه استاندارد شده سنجش یادگیری خودراهبر و نیز پرسشنامه سنجش انگیزش شغلی استفاده شد. از روش های آمار توصیفی شامل: میانگین، درصد و فراوانی و آمار استنباطی همچون آزمون همبستگی پیرسون، آزمون t تک نمونه ای، آزمون t مستقل، تحلیل واریانس یک طرفه و نیز رگرسیون چندگانه استفاده شد. همچنین از نرم افزار SPSS ورژن ۲۱ به منظور تجزیه و تحلیل داده های آوری شده استفاده گردید. یافته های ضریب همبستگی پیرسون حاکی از آن بود که بین یادگیری خودراهبر با انگیزش شغلی معلمان مقطع متوسطه شهرستان ورامین رابطه معناداری در سطح ۰/۰۱ وجود دارد. نتایج نشان داد که معلمان از نظر انگیزش شغلی و ابعاد یادگیری خودراهبر در وضعیت نسبتا مطلوبی قرار دارند. نتایج آزمون همبستگی همچنین نشان داد که بین دو مولفه خودکنترلی و خودمدیریتی با انگیزش شغلی معلمان رابطه معنادار وجود دارد اما یافته ها نشان داد بین بعد انگیزش در یادگیری با انگیزش شغلی معلمان رابطه معناداری وجود ندارد. همچنین یافته های آزمون رگرسیون حاکی از آن بود که ابعاد یادگیری خودراهبر روی هم رفته ۰/۳۳ واریانس انگیزش شغلی معلمان مورد پژوهش را تبیین می کنند و تنها مولفه انگیزش در یادگیری پیش بینی انگیزش شغلی معلمان ندارد. یافته ها نشان داد که معلمان زن از نظر انگیزش شغلی از نمونه معلمان مرد در سطح بالاتری قرار دارند ولی یافته ها نشان داد بین معلمان مورد پژوهش از نظر انگیزش شغلی بر حسب شاخص های جنسیت، سابقه کار و سن با هم تفاوت معناداری ندارند.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودراهبر ، خودمدیریتی ، خودکنترلی ، انگیزش در یادگیری ، انگیزش شغلی