نقش محیط اجتماعی مدرسه در پرورش مهارت های زندگی و خودمدیریتی دانش آموزان

محیط اجتماعی مدرسه به عنوان یکی از مهم ترین بسترهای تربیتی و آموزشی نقشی اساسی در شکل گیری شخصیت، رشد اجتماعی و ارتقای مهارت های زندگی دانش آموزان ایفا می کند. مدارس نه تنها محل انتقال دانش هستند بلکه عرصه ای برای تمرین تعاملات اجتماعی، خودشناسی، مسئولیت پذیری و یادگیری مهارت های خودمدیریتی محسوب می شوند. پژوهش های مروری متعدد نشان داده اند که کیفیت روابط معلم و دانش آموز، تعاملات همسالان، جو عاطفی و فرهنگی مدرسه و نیز سیاست های تربیتی و مدیریتی، آن همگی به طور مستقیم و غیرمستقیم بر توانایی دانش آموزان در تصمیم گیری، کنترل هیجانات، مدیریت زمان، حل مسئله و ایجاد روابط سالم تاثیرگذارند. در این مقاله مروری با تمرکز بر یافته های پژوهشی داخلی و خارجی، ابعاد گوناگون محیط اجتماعی مدرسه و تاثیر آن بر پرورش مهارت های زندگی و خودمدیریتی دانش آموزان مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج نشان می دهد که ایجاد فضایی مثبت، حمایتی و مشارکت محور در مدارس می تواند به افزایش انگیزش درونی، ارتقای مهارت های خودتنظیمی و تقویت آمادگی دانش آموزان برای مواجهه با چالش های فردی و اجتماعی منجر شود. بر این اساس طراحی سیاست های آموزشی مبتنی بر رویکردهای نوین تربیتی و توجه به نقش فعال محیط اجتماعی مدرسه، ضرورتی انکارناپذیر در فرآیند آموزش و پرورش به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

محیط اجتماعی مدرسه ، مهارت های زندگی ، خودمدیریتی ، روابط معلم و دانش آموز ، تعامل همسالان ، جو مدرسه