تاثیر احساس معنی دار بودن و خودکارآمدی بر کاهش انزوای اجتماعی معلمان زن مدارس متوسطه اول شهرستان قائمشهر

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر احساس معنی دار بودن و خودکارآمدی بر کاهش انزوای اجتماعی معلمان زن مقطع متوسطه شهرستان قائمشهر انجام شده است. مطالعه حاضر از نوع تحقیقات کاربردی است که با رویکرد کمی اجرا شده است. جامعه آماری پژوهش را کلیه معلمان زن مدارس متوسطه اول شهرستان قائمشهر به تعداد ۲۵۰ نفر تشکیل می دهند که با استفاده از فرمول کوکران و به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از دو پرسشنامه استاندارد استفاده شد: پرسشنامه توانمندسازی معلمان لی و ژو (۲۰۲۲) با ۱۵ گویه که پنج بعد معناداری، شایستگی، خودمختاری، موثر بودن و اعتماد را در مقیاس پنج گزینه ای لیکرت می سنجد، و پرسشنامه انزوای اجتماعی کافی و چلبی (۱۳۸۳) شامل ۱۹ گویه که چهار بعد تنهایی اجتماعی، عجز، یاس اجتماعی و کاهش تحمل اجتماعی را اندازه گیری می کند. ضریب پایایی پرسشنامه ها به ترتیب ۰.۹۲۴ و ۰.۹۲۲ محاسبه شد که نشان دهنده پایایی قابل قبول ابزارهاست. نتایج تحلیل فرضیه ها نشان داد که در فرضیه اول مقدار t-value برابر با ۳.۶۲ به دست آمد که در سطح اطمینان ۹۵% معنادار است و حاکی از معنادار بودن بین احساس معناداری و انزوای اجتماعی می باشد. در فرضیه دوم مقدار t-value برابر با ۵.۲۰ محاسبه شد که نشان دهنده رابطه معکوس و معنادار بین احساس خودکارآمدی و انزوای اجتماعی است. یافته های پژوهش بیانگر آن است که ترکیب مولفه احساس معناداری و خودکارآمدی در کاهش انزوای اجتماعی موثر است. همچنین مدل توانمندسازی ارائه شده قادر است تا ۸۲ درصد از تغییرات متغیر انزوای اجتماعی را تبیین کند که نشان دهنده قدرت پیش بینی کنندگی بالای این مدل است. این نتایج می تواند مبنای مناسبی برای طراحی برنامه های توانمندسازی معلمان در راستای کاهش پیامدهای منفی انزوای اجتماعی باشد.

کلیدواژه ها:

احساس معنی دار بودن ، خودکارآمدی ، کاهش انزوای اجتماعی