بررسی نگرش معلمان به استفاده از فناوری های نوین و جدید در فرآیند تدریس در مقطع متوسطه اول

با گسترش روزافزون فناوری های نوین در حوزه آموزش و یادگیری بررسی نگرش معلمان نسبت به استفاده از این ابزارها به یکی از موضوعات مهم پژوهش های آموزشی تبدیل شده است. نگرش معلمان به فناوری های آموزشی می تواند تعیین کننده میزان پذیرش، کاربرد و اثربخشی این ابزارها در فرآیند تدریس باشد. در صورتی که معلمان نگرش مثبتی نسبت به فناوری های نوین داشته باشند امکان ادغام موثر آنها در کلاس درس افزایش یافته و یادگیری دانش آموزان از طریق روش های تعاملی، خلاقانه و متناسب با نیازهای عصر دیجیتال تسهیل می شود. در مقابل نگرش منفی یا مقاومت در برابر فناوری می تواند مانعی جدی برای تحقق اهداف آموزشی و بهبود کیفیت یاددهی- یادگیری ایجاد کند. این مقاله مروری با هدف تحلیل و بررسی پژوهش های انجام شده در زمینه نگرش معلمان به استفاده از فناوری های نوین در فرآیند تدریس به بررسی عوامل موثر بر نگرش معلمان، موانع موجود در مسیر به کارگیری فناوری و همچنین پیامدهای نگرش مثبت یا منفی معلمان پرداخته است. نتایج مرور مطالعات نشان می دهد که عواملی همچون سطح سواد دیجیتال معلمان، میزان حمایت نهادی، امکانات سخت افزاری و نرم افزاری، تجربه های قبلی استفاده از فناوری و نگرش فرهنگی و اجتماعی نقش مهمی در شکل گیری نگرش آنان ایفا می کنند. در نهایت پژوهش حاضر پیشنهاد می کند که برای بهبود نگرش معلمان و ارتقای بهره گیری از فناوری های نوین در تدریس، لازم است برنامه های آموزشی، توانمندسازی حرفه ای و حمایت های ساختاری بیشتری از سوی نظام های آموزشی فراهم شود.

کلیدواژه ها:

فناوری های نوین ، نگرش معلمان ، فرآیند تدریس ، آموزش دیجیتال ، پذیرش فناوری