نقش واسطه ای گرایش به استفاده از فضای مجازی در رابطه بین تنظیم هیجان و نارضایتی از تصویر بدنی در دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول

این پژوهش با هدف بررسی نقش واسطه ای گرایش به استفاده از فضای مجازی در رابطه بین تنظیم هیجان و نارضایتی از تصویر بدنی در دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول انجام شد. روش پژوهش از نوع توصیفی و همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول شهر تهران در نیمسال دوم تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که به روش نمونه گیری در دسترس و با حجم نمونه ۳۰۰ نفر انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه روابط چند بعدی بدن خود (کش و دیگران، ۱۹۸۶-۱۹۸۷)، پرسشنامه تنظیم هیجان گارنفسکی و دیگران (۲۰۰۱) و پرسشنامه اعتیاد به فضای مجازی صادق زاده و همکاران (۱۳۹۷) بودند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش های آمار توصیفی شامل فراوانی، درصد، میانگین و انحراف استاندارد و روش های استنباطی شامل تحلیل مسیر استفاده شد. نتایج نشان داد که متغیر تنظیم هیجان اثر مستقیم و معناداری بر نارضایتی از تصویر بدنی ندارد، اما اثر غیر مستقیم و معناداری از طریق میانجیگری گرایش به استفاده از فضای مجازی با ضریب استاندارد ۰٫۴۰۸ و معناداری ۰٫۰۰۱ در سطح خطای ۰/۰۵ مشاهده شد. این یافته ها حاکی از آن است که با افزایش تنظیم هیجان و کاهش گرایش به استفاده از فضای مجازی نارضایتی از تصویر بدنی در دانش آموزان کاهش می یابد، بنابراین فرضیه پژوهش تایید می شود.

کلیدواژه ها:

گرایش به استفاده از فضای مجازی ، تنظیم هیجان ، نارضایتی از تصویر بدنی ، دانش آموزان دختر