مقایسه روش های سنتی و نوآورانه تدریس در محیط های مدرسه ای

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 7

فایل این مقاله در 16 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

EPCS04_11226

تاریخ نمایه سازی: 15 بهمن 1404

چکیده مقاله:

در نظام های آموزشی معاصر، تقابل میان روش های سنتی تدریس مبتنی بر سخنرانی، انتقال یک طرفه ی دانش و تمرکز بر حفظ مطالب، با رویکردهای نوآورانه ی دانش آموز محور، فعال و مشارکتی، زمینه ساز بازنگری های اساسی در فلسفه ی آموزش و یادگیری شده است؛ روش های سنتی که بر پایه ی ساختارهای سلسله مراتبی و نقش معلم به عنوان تنها منبع دانش استوارند، هرچند در انتقال مفاهیم پایه ای کارایی داشته اند، اما با چالش هایی همچون کاهش انگیزه ی دانش آموزان، محدودیت در پرورش تفکر انتقادی و ناتوانی در پاسخگویی به تنوع شیوه های یادگیری مواجه هستند، در حالی که روش های نوآورانه از جمله یادگیری مبتنی بر پروژه، کلاس معکوس، یادگیری همکارانه و بهره گیری هوشمندانه از فناوری های آموزشی، با قراردادن دانش آموز در مرکز فرآیند یادگیری، زمینه ی رشد مهارت های قرن بیست و یکم از جمله خلاقیت، حل مسئله و همکاری را فراهم می آورند. ضرورت مقایسه ی نظام مند این دو رویکرد از آن جا ناشی می شود که تحولات شتابان جامعه ی دانش بنیان، تغییرات شناختی نسل دیجیتال و نیاز فزاینده به پرورش شهروندانی توانمند در تصمیم گیری و نوآوری، لزوم بازنگری در شیوه های تدریس را به یک امری اجتناب ناپذیر تبدیل کرده است؛ این مقایسه نه تنها به شناسایی نقاط قوت و ضعف هر رویکرد کمک می کند، بلکه راهگشای طراحی مدل های ترکیبی و زمینه ساز انتقال تدریجی از الگوهای سنتی به روش های پویاتر و پاسخگو به نیازهای واقعی فراگیران خواهد بود. با این وجود، مساله ی اساسی این است که بسیاری از مدارس درگیر دوگانگی ای میان شناخت نظری از ارزش روش های نوآورانه و مقاومت عملی در برابر تغییر الگوهای ریشه دار سنتی هستند؛ این شکاف از عواملی چون کمبود آموزش کافی معلمان در استفاده از روش های جدید، محدودیت زمان و منابع، ساختارهای ارزیابی مبتنی بر آزمون های استاندارد و فرهنگ سازمانی مقاوم در برابر نوآوری ناشی می شود، در نتیجه، مقایسه ی صرفا نظری روش ها بدون در نظر گرفتن زمینه های فرهنگی، ساختاری و منابعی مدارس، می تواند به توصیه های غیرواقع بینانه و غیرقابل اجرا منجر شود. لذا، بررسی تطبیقی روش های سنتی و نوآورانه با در نظر گرفتن شرایط واقعی محیط های مدرسه ای و شناسایی راهکارهای انتقال تدریجی و پایدار، نه تنها به بهبود کیفیت آموزش کمک خواهد کرد، بلکه می تواند الگویی برای تحول آموزشی متعادل و موثر در نظام های تعلیم و تربیت ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

روش های سنتی تدریس ، روش های نوآورانه تدریس ، محیط مدرسه ای ، یادگیری فعال ، کیفیت آموزش

نویسندگان

ناهید نیرومند

معاون اجرایی دبستان شهید بهشتی ناحیه یک تبریز

مریم اصغری

معاون آموزش ابتدایی دبستان شهید بهشتی ناحیه یک تبریز