نقش روایت گری آموزشی معلمان زبان و ادبیات فارسی در شکل گیری هویت ادبی و انگیزش یادگیری دانش آموزان : مطالعه ای کیفی بر اساس روایت پژوهی کلاسی

روایت گری آموزشی به عنوان یکی از رویکردهای نوین و انسان محور در تعلیم و تربیت، نقش مهمی در معنادار کردن فرایند یاددهی–یادگیری ایفا می کند. در آموزش زبان و ادبیات فارسی، روایت گری معلم می تواند پلی میان متن، تجربه زیسته و جهان ذهنی دانش آموزان ایجاد کند و از این طریق به شکل گیری هویت ادبی و افزایش انگیزش یادگیری آنان بینجامد. هدف پژوهش حاضر، واکاوی نقش روایت گری آموزشی معلمان زبان و ادبیات فارسی در شکل گیری هویت ادبی و انگیزش یادگیری دانش آموزان دوره متوسطه است. این پژوهش با رویکرد کیفی و بر اساس روایت پژوهی کلاسی انجام شده است. داده ها از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه نیمه ساخت یافته با معلمان و دانش آموزان، و تحلیل روایت های کلاسی گردآوری و با روش تحلیل مضمون روایت محور بررسی شده اند. یافته ها نشان می دهد روایت گری آموزشی معلمان، از طریق ایجاد همذات پنداری، پیوند دادن متون ادبی با تجربه های شخصی، و فعال سازی تخیل ادبی، به تقویت احساس تعلق دانش آموزان به ادبیات فارسی و افزایش انگیزش درونی آنان برای یادگیری منجر می شود. نتایج پژوهش بر ضرورت توجه به روایت گری به عنوان شایستگی حرفه ای معلمان زبان و ادبیات فارسی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

روایت گری آموزشی ، هویت ادبی ، انگیزش یادگیری ، زبان و ادبیات فارسی ، روایت پژوهی کلاسی