نقش یادگیری مبتنی بر مسئله در تقویت عملکرد اجتماعی و تعاملات بین فردی در کلاس درس

در عصری که تحولات سریع فناوری و پیچیدگی های اجتماعی، نیاز به پرورش افرادی توانمند در برقراری ارتباطات سالم و همکاری موثر را دوچندان ساخته است، نظام های آموزشی سنتی با تمرکز صرف بر انتقال محتوای درسی و یادگیری انفرادی، قادر به پاسخگویی به این نیازهای فزاینده نیستند؛ این شکاف آموزشی زمینه ساز بروز مشکلاتی چون کاهش مهارت های ارتباطی، ضعف در همکاری گروهی و ناتوانی در حل تعارضات بین فردی میان دانش آموزان شده است. در این میان، یادگیری مبتنی بر مسئله به عنوان رویکردی نوین و فعال، با قراردادن دانش آموزان در موقعیت های واقع گرایانه ی حل مسئله در قالب تیم های همکار، زمینه ی رشد طبیعی مهارت های اجتماعی را فراهم می آورد؛ این روش نه تنها دانش محتوایی را تثبیت می کند، بلکه فضایی ایجاد می نماید که در آن دانش آموزان مجبور به گفت وگوی سازنده، گوش دادن فعال، بیان ایده ها، پذیرش دیدگاه های متفاوت و همکاری برای دستیابی به هدف مشترک می شوند. ضرورت توجه به این رویکرد از آن جا ناشی می شود که مهارت های اجتماعی و تعاملات بین فردی موثر، دیگر صرفا به عنوان مهارت های جانبی در نظر گرفته نمی شوند، بلکه به عنوان شایستگی های اساسی برای موفقیت در زندگی تحصیلی، شغلی و اجتماعی شناخته شده اند؛ با این وجود، بسیاری از مدارس همچنان با ساختارهای سنتی کلاس درس و روش های تدریس مبتنی بر سخنرانی، فرصت کافی برای رشد این مهارت ها را فراهم نمی کنند. مساله ی اصلی این است که علیرغم شناخت نظری اهمیت یادگیری مبتنی بر مسئله، پیاده سازی عملی آن در بسیاری از محیط های آموزشی با چالش هایی همچون کمبود آموزش معلمان در تسهیل فرآیندهای گروهی، مقاومت در برابر تغییر الگوهای سنتی تدریس و نبود ابزارهای ارزیابی مناسب برای سنجش رشد مهارت های اجتماعی مواجه است؛ این شکاف بین شناخت نظری و اجرای عملی، لزوم بررسی نظام مند نقش این رویکرد در تقویت عملکرد اجتماعی و تعاملات بین فردی را در کلاس درس آشکار می سازد. درک عمیق از چگونگی تاثیر یادگیری مبتنی بر مسئله بر پویایی های اجتماعی کلاسی می تواند راهگشای طراحی برنامه های آموزشی موثرتر برای پرورش نسلی همکار، مسئولیت پذیر و اجتماعی گرا باشد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مبتنی بر مسئله ، عملکرد اجتماعی ، تعاملات بین فردی ، کلاس درس ، مهارت های اجتماعی