بررسی روابط برنامه ریزی آموزشی و مدیریت زمان در آموزش

برنامه ریزی آموزشی و مدیریت زمان از جمله مولفه های بنیادین در سازمان دهی فرایند یاددهی–یادگیری به شمار می روند که کیفیت تعامل میان آن ها نقش تعیین کننده ای در اثربخشی نظام آموزشی ایفا می کند، هدف این مقاله مروری، تبیین روابط مفهومی و نظری میان برنامه ریزی آموزشی و مدیریت زمان در آموزش و تحلیل پیامدهای آن بر کیفیت یادگیری، عدالت آموزشی و کارکرد تربیتی مدرسه است، روش پژوهش بر پایه مرور نظام مند منابع نظری و پژوهشی مرتبط با این دو سازه انجام شده و تلاش شده است زمان به عنوان عنصری درونی و ساختاری در برنامه ریزی آموزشی مورد توجه قرار گیرد، تحلیل یافته ها نشان می دهد که مدیریت زمان کارآمد نه یک مهارت مستقل، بلکه بازتاب مستقیم کیفیت برنامه ریزی آموزشی است و نادیده گرفتن منطق زمانی در طراحی برنامه ها به اتلاف آموزشی، فشار شناختی و نابرابری در فرصت های یادگیری منجر می شود، نتایج این مطالعه بر ضرورت بازاندیشی در برنامه ریزی آموزشی با تاکید بر زمان، انعطاف پذیری ساختاری و توجه به تفاوت های فردی تاکید دارد و نشان می دهد پیوند آگاهانه این دو سازه می تواند مبنایی نظری برای ارتقای کیفیت و عدالت در آموزش فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی آموزشی ، مدیریت زمان در آموزش ، زمان آموزشی ، کیفیت یادگیری ، عدالت آموزشی