تاثیر آموزش ترکیبی (آفلاین-آنلاین) بر افزایش تعامل خانواده ها با فرآیند یادگیری فرزندان
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 20
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
EPCS04_11205
تاریخ نمایه سازی: 15 بهمن 1404
چکیده مقاله:
در تحولات پرشتاب عصر فناوری، شکل گیری و تثبیت رویکردهای نوین آموزشی به ویژه پس از تجربیات جهانی اخیر، بیش از پیش مورد توجه نظام های تربیتی قرار گرفته است. در این میان، الگوی آموزش ترکیبی (آفلاین-آنلاین) که در آن تلفیقی هدفمند از روش های حضوری و مجازی برای تسهیل یادگیری به کار گرفته می شود، به عنوان یک پارادایم انعطاف پذیر و بالقوه توانمندساز مطرح شده است. این الگو می تواند فراتر از تاثیر بر خود فرآیند یادگیری دانش آموزان، نقش مهمی در تغییر و تحول نقش و میزان مشارکت خانواده ها در این فرآیند ایفا کند. در نظام های سنتی، ارتباط خانه و مدرسه اغلب به ارتباطاتی محدود و گسسته همچون جلسات اولیا و مربیان یا گزارش های مکتوب پایان ترم منحصر بود و خانواده عمدتا به عنوان ناظری بر حاشیه فرآیند یادگیری تلقی می شد. با این حال، آموزش ترکیبی با درهم آمیختن فضای خانه و مدرسه از طریق بسترهای آنلاین و افزایش شفافیت در مورد محتوا، تکالیف و انتظارات آموزشی، امکان و در بسیاری موارد ضرورت تعامل عمیق تر، مستمر و آگاهانه تری را برای والدین فراهم می آورد. مسئله اصلی این پژوهش بررسی دقیق تاثیرات این الگوی آموزشی بر افزایش کمی و کیفی تعامل خانواده ها با فرآیند یادگیری فرزندانشان است. از یک سو، دسترسی آنلاین به محتوای درسی، تکالیف و سیستم های نظارتی می تواند آگاهی والدین را از آنچه در مدرسه می گذرد به طور چشمگیری افزایش دهد و پایه ای برای گفت وگوی هدفمندتر در خانه فراهم آورد. از سوی دیگر، این مدل ممکن است چالش های جدیدی مانند افزایش بار مسئولیت نظارتی بر دوش خانواده، شکاف دیجیتالی یا نیاز به سواد رسانه ای والدین را نیز ایجاد کند که خود بر کیفیت تعامل تاثیر می گذارد. تبیین این تاثیرات از آن جهت حائز اهمیت است که پژوهش های موجود اغلب بر جنبه های فنی یا تاثیر بر پیشرفت تحصیلی دانش آموز متمرکز بوده و ابعاد مرتبط با نقش خانواده کمتر مورد کاوش عمیق قرار گرفته است. در حالی که مشارکت موثر خانواده به عنوان یکی از قوی ترین عوامل حمایتی در موفقیت تحصیلی شناخته می شود. بنابراین، واکاوی این رابطه می تواند به طراحی آگاهانه تر مدل های ترکیبی بینجامد که نه تنها به نیازهای دانش آموزان، بلکه به ظرفیت سازی برای خانواده ها و تسهیل مشارکت سازنده آنان نیز توجه دارد و در نهایت پلی مستحکم تر بین دو نهاد اصلی تربیت یعنی خانه و مدرسه ایجاد نماید.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
فرانک کیانی پور
کارشناسی آموزش ابتدایی
عذری برادران نسب
کاردانی آموزش ابتدایی
فاطمه خرمی اصل
کارشناسی فقه و حقوق اسلامی
ناز افروز قادری پور
کارشناسی کار و فناوری