یادگیری ادغامی و تقویت ارتباط خانه و مدرسه: از نظریه تا عمل

در چشم انداز پویای تعلیم و تربیت معاصر، استحکام پیوند میان دو نهاد اصلی تربیت یعنی خانه و مدرسه، به عنوان یکی از بنیادی ترین عوامل در حمایت از رشد همه جانبه و موفقیت تحصیلی فراگیران شناخته می شود. با این حال، شکافی تاریخی و عملیاتی همواره میان نظریه های تربیتی که بر این ارتباط تاکید دارند و واقعیت موجود در میدان عمل وجود داشته است، به گونه ای که همکاری اولیا و مربیان در بسیاری موارد به فعالیت هایی مقطعی، سطحی و فاقد تاثیر عمیق و پایدار محدود مانده است. در این شرایط، ظهور و گسترش پارادایم یادگیری ادغامی که در آن آموزش حضوری و مجازی در یک الگوی طراحی شده و هدفمند تلفیق می گردد، امکان بی سابقه ای را برای نوسازی و تعمیق این ارتباط حیاتی فراهم آورده است. اهمیت پرداختن به این موضوع از ضرورت عبور از شعار به عمل و تبدیل نظریه های ارتباط خانه و مدرسه به راهکارهای ملموس و اجرایی در بستر فناوری های جدید ناشی می شود. بیان مساله این پژوهش بر تحلیل قابلیت های یادگیری ادغامی در تبدیل شدن به یک محرک عملیاتی برای تقویت موثر ارتباط خانه و مدرسه متمرکز است. این الگو با ایجاد کانال های متنوع، مستمر و شفاف ارتباطی، دسترسی مستقیم اولیا به فرآیند یادگیری، محتوای آموزشی و بازخوردهای شخصی شده را ممکن می سازد و نقش آنان را از ناظرانی منفعل به همراهانی آگاه و درگیر ارتقا می دهد. با این حال، تحقق این ظرفیت نظری در عمل با چالش هایی چون نیاز به آماده سازی و آموزش والدین و معلمان، رفع نابرابری های دیجیتالی و طراحی دقیق شیوه های ادغام مولفه های مجازی و حضوری به گونه ای که واقعا به تسهیل ارتباط بینجامد، روبرو است. بنابراین، واکاوی فرآیند تبدیل این نظریه به عمل موفق، نیازمند بررسی الگوهای اجرایی، تحلیل تجربیات عملی و شناسایی عوامل تسهیل کننده و بازدارنده در این مسیر است تا بتوان چارچوبی کاربردی برای بهره گیری حداکثری از ظرفیت های یادگیری ادغامی در ایجاد پیوندی ناگسستنی، موثر و دوطرفه بین خانه و مدرسه ارائه نمود.

کلیدواژه ها:

یادگیری ادغامی ، ارتباط خانه و مدرسه ، اولیا و مربیان ، تلفیق آموزشی ، عمل تربیتی