بررسی ابعاد شناختی یادگیری دانش آموزان در آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی

با پیشرفت فناوری های هوش مصنوعی و ورود آن ها به نظام های آموزشی، روش های سنتی یادگیری دانش آموزان به چالش کشیده شده و مسیر یادگیری به شکل پویا، تطبیقی و هوشمند بازتعریف شده است. یادگیری مبتنی بر هوش مصنوعی، فراتر از ارائه محتوای آموزشی ساده، امکان شخصی سازی تجربه یادگیری برای هر دانش آموز را فراهم می کند، به طوری که سرعت، مسیر و عمق یادگیری می تواند متناسب با نیازها و سبک های شناختی فرد تنظیم شود. این فناوری ها با بهره گیری از الگوریتم های پیشرفته، فرآیندهای شناختی اصلی مانند توجه، حافظه، تفکر انتقادی، حل مسئله و فراشناخت را تقویت می کنند و باعث می شوند دانش آموزان بتوانند به صورت فعال، هدفمند و خودتنظیم، دانش خود را گسترش دهند. یکی از اثرات مهم آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی، ارتقای توانایی فراشناختی دانش آموزان است؛ به این معنا که یادگیرندگان قادر می شوند فرآیندهای فکری خود را نظارت و بازاندیشی کنند، استراتژی های مناسب برای یادگیری انتخاب کنند و نقاط ضعف و قوت خود را شناسایی کنند. افزون بر این، این سیستم ها با ارائه بازخوردهای فوری و متناسب با عملکرد فرد، امکان اصلاح و بهبود مستمر یادگیری را فراهم می کنند و مهارت های حل مسئله و تفکر انتقادی را در موقعیت های واقعی و شبیه سازی شده تقویت می کنند. با توجه به اهمیت ابعاد شناختی، طراحی دقیق و هدفمند فناوری های آموزشی هوش مصنوعی اهمیت فراوانی دارد. استفاده بهینه از این ابزارها نه تنها یادگیری معنادار و مشارکتی را ارتقا می دهد، بلکه موجب افزایش انگیزه، استقلال یادگیری و اعتماد به نفس در دانش آموزان می شود. با این حال، موفقیت این رویکرد مستلزم توجه به ابعاد اخلاقی، اجتماعی و فرهنگی است تا فناوری به عنوان مکمل آموزشی و تقویت کننده فرآیندهای ذهنی، به درستی در محیط های آموزشی به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری شناختی ، هوش مصنوعی آموزشی ، خودتنظیمی ، تفکر انتقادی ، یادگیری شخصی سازی شده