آموزش ادبیات فارسی با تاکید بر رویکرد معناکاوانه و فهم محور

آموزش ادبیات فارسی به عنوان یکی از مهم ترین مولفه های تعلیم وتربیت زبان و فرهنگ در نظام های آموزشی، همواره با چالش های روش شناختی و کاربردی مواجه بوده است. رویکردهای معناکاوانه و فهم محور در آموزش ادبیات، با تاکید بر درک عمیق معنای متن، تجربه خواننده و زمینه های فرهنگی و اجتماعی، فراتر از انتقال اطلاعات صرف قرار گرفته و بر تعامل فعال یادگیرنده با متن ادبی تمرکز دارند. این رویکردها بر فهم معنا، تفسیر، بازتاب تجربی و ساخت معنا در فرایند یادگیری تاکید می کنند. در این مقاله، چارچوب های نظری آموزش ادبیات فارسی معناکاوانه بررسی شده و عناصر کلیدی آن در دو بستر آموزشی کلاسیک و معاصر سنجیده شده اند. همچنین نقش تعامل فعال، بازنمایی فرهنگی، تحلیل معنایی و ارتباط میان متن و تجربه زیسته خوانندگان مورد تحلیل قرار می گیرد. یافته ها نشان می دهند که توجه به ساختارهای معنایی، پیش زمینه فرهنگی و مشارکت فعال یادگیرنده در فهم ادبیات می تواند کیفیت یادگیری را به طور چشمگیری افزایش دهد، به خصوص زمانی که معلم به عنوان تسهیل گر فهم متن و نه صرفا منتقل کننده دانش عمل می کند. این مقاله پیشنهادهایی برای طراحی برنامه های درسی معناکاوانه و راهبردهای عملی در کلاس های ادبیات ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

رویکرد معناکاوانه ، فهم محور ، آموزش ادبیات فارسی ، تعامل خواننده–متن ، تحلیل معنایی