مدرسه حامی: کلید کاهش استرس و افزایش موفقیت تحصیلی دانش آموزان

در چشم انداز نظام های آموزشی معاصر، ارتباط تنگاتنگ میان وضعیت سلامت روان فراگیران و سطوح عملکرد تحصیلی آن ها، به عنوان یک تعامل پویا و حیاتی تلقی می گردد. پژوهش حاضر با اتخاذ رویکردی انسان محور در مدیریت موسسات آموزشی، بر آن است تا چگونگی تاثیرگذاری راهبردهای حمایتی پیاده سازی شده در محیط مدرسه را بر تعدیل استرس های روانی دانش آموزان و در نتیجه، تسهیل فرایند ارتقای موفقیت های آموزشی، مورد کاوش قرار دهد. انبوهی از تکالیف درسی، انتظارات نظام آموزشی، ساختارهای سازمانی مدرسه و فشارهای وارده از سوی کانون خانواده، در غیاب یک مدیریت راهبردی و موثر، می تواند زمینه ساز افول انگیزش تحصیلی، بروز پدیده فرسودگی شغلی (در دانش آموزان) و کاهش چشمگیر توانمندی های یادگیری شود.یافته های مبتنی بر مبانی نظری، بر نقش محوری مدیر مدرسه تاکید دارند؛ مدیری که فراتر از یک نقش اداری صرف، به مثابه یک رهبر تربیتی و عاطفی عمل می کند. این رهبری، از طریق ایجاد و حفظ یک اتمسفر عاطفی مثبت در مدرسه، استقرار و تقویت نظام های مشاوره روان شناختی اثربخش، تحکیم پیوند میان خانه و مدرسه، و اعمال نظارت کیفی بر فرایندهای ظریف آموزش و یادگیری، نقشی بنیادین در شکل دهی به محیطی امن، حمایت گر و عاری از تنش های غیرضروری ایفا می نماید. علاوه بر این، توجه هدفمند و مستمر به اجرای برنامه ها و فعالیت های فوق برنامه و مکمل آموزشی، نظیر فعالیت های هنری، بازی های گروهی و برنامه های تربیت بدنی، به عنوان ابزارهایی قدرتمند برای تنظیم هیجانات، تقویت تاب آوری روانی و پرورش انگیزش درونی دانش آموزان، بخش لاینفک این رویکرد حمایتی را تشکیل می دهند. انطباق و همسوسازی این اقدامات مدیریتی با اصول کلیدی مندرج در سند تحول بنیادین آموزش وپرورش، چارچوبی عملیاتی و کاربردی را برای مدیران مدارس فراهم می آورد تا بتوانند با بهره گیری از آن، مدرسه را به کانونی پویا، پیشگیرانه و توانمندساز در راستای ارتقای سلامت روان و دستیابی به تعالی تحصیلی دانش آموزان تبدیل نمایند.

کلیدواژه ها:

سلامت روان ، دانش آموزان ، استرس تحصیلی ، مدیریت مدرسه ، عملکرد آموزشی ، تاب آوری