جایگاه رشد هیجانی-اجتماعی در طراحی برنامه های درسی تربیتی

رشد هیجانی–اجتماعی به عنوان یکی از مهم ترین ابعاد توسعه کودک و نوجوان امروزی شناخته می شود که نه تنها سلامت روان و تعاملات اجتماعی را تقویت می کند، بلکه به صورت مستقیم با عملکرد تحصیلی، رفتارهای اخلاقی و سازگاری دانش آموزان در محیط مدرسه مرتبط است (Durlak, Weissberg, Dymnicki, Taylor, Schellinger, ۲۰۱۱؛ Greenberg, Weissberg, O’Brien, et al., ۲۰۰۳). با وجود اهمیت این حوزه، بسیاری از برنامه های درسی تربیتی در نظام های آموزشی کشورهای مختلف هنوز به صورت رسمی جایگاه رشد هیجانی–اجتماعی را به طور سیستماتیک در فرآیند طراحی و اجرا انعکاس نمی دهند، و بیش تر بر جنبه های شناختی و آکادمیک تمرکز دارند. این مقاله در چارچوب رویکردی توصیفی–تحلیلی به بررسی جایگاه رشد هیجانی–اجتماعی در طراحی برنامه های درسی تربیتی می پردازد و به طور خاص مولفه های اصلی این رشد، نقش آن در تقویت رفتارهای اجتماعی و اخلاقی، و راهکارهای جاری برای ادغام این ابعاد در برنامه های درسی را تحلیل می کند. همچنین چارچوبی توصیفی ارائه می شود که می تواند به برنامه ریزان در توسعه برنامه های درسی متوازن و جامع تر کمک کند. یافته ها نشان می دهد ادغام هدفمند رشد هیجانی–اجتماعی در برنامه ریزی درسی نه تنها باعث بهبود مشارکت و تعاملات مثبت دانش آموزان می شود، بلکه می تواند موجب افزایش انگیزش، بهزیستی روانی و ارتقای نتایج تحصیلی گردد. مقاله در پایان با بررسی چالش ها و ارائه پیشنهادهایی برای بهبود وضع موجود، اهمیت توجه به رشد هیجانی–اجتماعی را در سیاست گذاری آموزشی برجسته می کند.

کلیدواژه ها:

رشد هیجانی–اجتماعی ، برنامه درسی تربیتی ، مهارت های اجتماعی و اخلاقی ، روان شناسی تربیتی ، آموزش کودک ، توسعه همه جانبه.