فرهنگ “مقاومت در برابر تغییر” در نظام آموزشی ایران تحلیل جامعه شناختی از مکانیزم های نهادی، ساختاری و فرهنگی که نوآوری های آموزشی را خنثی می کنند

نظام آموزشی ایران علی رغم تلاش های متعدد برای اصلاح و نوسازی، با مقاومت فرهنگی و ساختاری گسترده ای روبه رو است که نوآوری های آموزشی را خنثی می کند. این مقاله با رویکرد جامعه شناختی، مکانیزم های نهادی، ساختاری و فرهنگی که در پیش راه تحقق اصلاحات آموزشی قرار دارند را تحلیل می کند. بر اساس مطالعات میدانی و تحلیل متون نظری، این تحقیق نشان می دهد که مقاومت در برابر تغییر نه تنها ناشی از مخالفت عمدی است، بلکه ریشه در ساختارهای نهادی، فرهنگ سازمانی، و نظام های اعتقادی عمیق ریخت دارد. یافته های این پژوهش بر سه محور اصلی متمرکز است: نخست، نقش نهادهای آموزشی و بوروکراسی در تثبیت وضع موجود؛ دوم، تاثیر ساختارهای اقتصادی و اجتماعی بر پذیرش یا رد نوآوری ها؛ سوم، نقش باورهای فرهنگی و هویتی در مقاومت در برابر تغییر. این مقاله پیشنهاد می کند که موفقیت اصلاحات آموزشی مستلزم تغییر همزمان در این سه سطح است و نمی توان تنها با تغییر برنامه درسی یا روش های تدریس به نتایج پایدار رسید.

کلیدواژه ها:

مقاومت در برابر تغییر ، نوآوری آموزشی ، جامعه شناسی آموزش ، نهادهای آموزشی ، فرهنگ سازمانی ، اصلاحات آموزشی