ارزشیابی توصیفی در برابر آزمون محوری

این پژوهش به بررسی تفاوت ها و تعامل بین ارزشیابی توصیفی و آزمون محوری و پیامدهای آنان برای فرایند یادگیری و تدریس می پردازد. هدف، روشن ساختن این است که چگونه بازخورد کیفی و هدفمند می تواند فهم مفاهیم عمیق را تقویت کرده و انگیزه و خودتنظیمی یادگیرنده را ارتقا دهد، در حالی که ارزیابی تراکمی با وجود الزامات نمره محور نیز می تواند کارایی آموزشی را حفظ کند اگر با بازخوردهای سازنده همسویی یابد. داده های علمی و تجربی از مطالعات کلاس محور و مرور های روایی نشان می دهد که بازخورد باکیفیت باعث بهبود تصمیم گیری های یادگیری و ارائه راهبردهای عملی برای بهبود عملکرد می شود. همچنین، ترکیب هوشمند دو رویکرد می تواند از بار روانی ناکافی یا فشار آزمون بکاهد و یادگیری عمیق را تقویت کند. پیامدهای عملی عبارت اند از طراحی چارچوب های بازخورد، توسعه rubrics روشن، و همسویی دقیق اهداف یادگیری با ارزیابی های پایانی. نتیجه گیری تاکید می کند که سرمایه گذاری آموزشی در ظرفیت های معلمان و فرهنگ مدرسه برای استفاده بلندمدت از این رویکردها ضروری است. این رویکرد می تواند فرایند یادگیری را پیوسته سازد و توسعه یادگیری مادام العمر را تثبیت کند.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی توصیفی ، بازخورد کیفی ، یادگیری خودتنظیمی ، یادگیری عمیق