فرضیه دنیای عادل و توهم شایسته سالاری چگونه باور به عدالت ذاتی جهان، معلمان را نسبت به نابرابری های سیستماتیک دانش آموزان کور می کند؟

باور به اینکه جهان ذاتا عادل است و هر کسی آنچه را که شایسته است دریافت می کند، یکی از پایدارترین باورهای انسانی است. این مقاله به بررسی چگونگی تاثیر فرضیه دنیای عادل (Just World Hypothesis) و توهم شایسته سالاری (Meritocracy Illusion) بر درک معلمان از نابرابری های سیستماتیک در محیط آموزشی می پردازد. از طریق تحلیل متون نظری و مطالعات تجربی، این پژوهش نشان می دهد که چگونه این باورهای شناختی معلمان را در شناسایی و مقابله با نابرابری های ساختاری در آموزش ناتوان می سازد. یافته های پژوهش بر اهمیت آگاهی سازی در مورد تورش های شناختی و ضرورت بازنگری در سیاست های آموزشی تاکید دارد. این مقاله با ارائه راهکارهایی برای کاهش تاثیر این توهم ها، به بهبود عدالت آموزشی کمک می کند.

کلیدواژه ها:

فرضیه دنیای عادل ، توهم شایسته سالاری ، نابرابری سیستماتیک ، تورش شناختی ، عدالت آموزشی ، رفتار معلمان