بررسی نقش عوامل فردی و سازمانی در رضایت شغلی معلمان و پیامدهای آموزشی آن

رضایت شغلی معلمان به عنوان یکی از مولفه های کلیدی سرمایه انسانی در نظام های آموزشی، نقش تعیین کننده ای در کیفیت فرآیند یاددهی–یادگیری و تحقق اهداف تربیتی ایفا می کند. این مقاله با هدف بررسی نقش عوامل فردی و سازمانی موثر بر رضایت شغلی معلمان و پیامدهای آموزشی ناشی از آن تدوین شده است. عوامل فردی شامل ویژگی های شخصیتی، انگیزش درونی، احساس خودکارآمدی، تعهد حرفه ای و سلامت روانی معلمان بوده و عوامل سازمانی نیز مولفه هایی نظیر سبک رهبری مدیران، عدالت سازمانی، حمایت حرفه ای، امنیت شغلی، فرصت های رشد و شرایط محیط کار را در بر می گیرد. پژوهش حاضر با بهره گیری از روش مطالعه کتابخانه ای و تحلیل نظام مند یافته های پژوهش های داخلی و خارجی، به تبیین تعامل میان این عوامل و تاثیر آن ها بر سطح رضایت شغلی معلمان می پردازد. نتایج تحلیل ها نشان می دهد که رضایت شغلی بالا با افزایش کیفیت تدریس، بهبود تعامل معلم–دانش آموز، ارتقای انگیزش تحصیلی فراگیران و کاهش فرسودگی شغلی معلمان رابطه معناداری دارد. در مقابل، نادیده گرفتن نیازهای فردی و سازمانی معلمان می تواند به کاهش تعهد حرفه ای، افت کیفیت آموزشی و تضعیف فضای یادگیری منجر شود. در پایان، مقاله بر ضرورت اتخاذ سیاست های آموزشی مبتنی بر بهبود شرایط سازمانی، توانمندسازی حرفه ای و توجه به ابعاد روان شناختی معلمان به عنوان راهبردی اساسی برای ارتقای کیفیت آموزش تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

رضایت شغلی معلمان ، عوامل فردی ، عوامل سازمانی ، کیفیت تدریس ، پیامدهای آموزشی