یادگیری همسال محور و نقش آن در مهارت تعامل اجتماعی

رشد مهارت های تعامل اجتماعی یکی از عوامل بنیادین در بهزیستی روانی، موفقیت تحصیلی، و سازگاری اجتماعی کودکان و نوجوانان است. در دو دهه اخیر، پژوهش های تربیتی نشان داده اند که یادگیری همسال محور (Peer‑Based Learning) می تواند محیطی پویا و حمایتی برای تقویت مهارت های ارتباطی، همدلی، و حل تعارض فراهم آورد. هدف این مقاله بررسی سازوکارها، مزایا، و چالش های یادگیری همسال محور در پرورش مهارت های تعامل اجتماعی در محیط های آموزشی است. یافته های مرور نظری و پژوهش های تجربی نشان می دهد که یادگیری همسال محور از طریق تعامل متقابل، بازخورد درونی، و یادگیری مشاهده ای، به رشد همدلی، مسئولیت پذیری گروهی و خودکارآمدی اجتماعی منجر می شود. در مقابل، فقدان هدایت معلم یا ساختار نامناسب گروه ها ممکن است به بازتولید رفتارهای منفی یا طرد اجتماعی بینجامد. نتایج تاکید دارد که تلفیق یادگیری همسال محور با آموزش مهارت های اجتماعی رسمی، رویکردی موثر در ارتقای کیفیت روابط بین فردی در مدارس است.

کلیدواژه ها:

یادگیری همسال محور ، تعامل اجتماعی ، مهارت های ارتباطی ، همدلی ، یادگیری مشارکتی