برنامه های آموزشی موثر در توسعه مهارت های اجتماعی و عاطفی دانش آموزان در مدل های نوین آموزش

در دهه های اخیر، آموزش مهارت های اجتماعی و عاطفی (Social and Emotional Learning؛ SEL) به یکی از ارکان کلیدی آموزش نوین تبدیل شده است. هدف از این پژوهش، تحلیل برنامه های آموزشی و مدل های موثر در توسعه این مهارت ها در میان دانش آموزان در سطح مدارس ابتدایی و متوسطه است. یافته ها نشان می دهد که اجرای نظام مند آموزش اجتماعی-عاطفی منجر به بهبود عملکرد تحصیلی، کاهش تعارضات بین فردی، افزایش احساس تعلق مدرسه ای و رشد سلامت روانی دانش آموزان می شود. چارچوب های نظری همچون مدل پنج بعدی CASEL، نظریه یادگیری اجتماعی بندورا و رهیافت مبتنی بر ذهن آگاهی (Mindfulness-Based Approach)، زیربنای طراحی برنامه های مدرن SEL را تشکیل می دهند. این مقاله با مرور پژوهش های بین المللی و بومی، به تبیین نقش معلمان، محیط مدرسه و سیاست های آموزشی در نهادینه سازی مهارت های اجتماعی و عاطفی پرداخته است.

کلیدواژه ها:

یادگیری اجتماعی-عاطفی ، مهارت های عاطفی ، آموزش مدرسه ای ، ذهن آگاهی ، سلامت روان ، نظریه یادگیری اجتماعی ، CASEL