تاثیر آموزش بهداشت فردی بر کاهش بیماری های قابل انتقال در مدارس

بیماری های قابل انتقال (Infectious Diseases) یکی از عوامل اصلی غیبت دانش آموزان از مدرسه و کاهش کیفیت یادگیری هستند. این مقاله با هدف واکاوی میزان اثربخشی آموزش های ساختارمند بهداشت فردی (Personal Hygiene Education) بر کاهش شیوع و انتقال پاتوژن ها در محیط های آموزشی طراحی شده است. با بررسی مطالعات تجربی و نیمه تجربی در سطح جهانی، این پژوهش نشان می دهد که آموزش صریح و مستمر راهبردهای کلیدی (مانند شستشوی دست ها، سرفه و عطسه صحیح، و رعایت بهداشت تغذیه) به طور معناداری منجر به کاهش نرخ بروز عفونت های تنفسی و گوارشی می شود. مکانیسم اصلی این تاثیر، تقویت خودکارسازی رفتارهای پیشگیرانه و افزایش سطح آگاهی فراشناختی دانش آموزان نسبت به عوامل خطرآفرین است. نتایج بر لزوم ادغام برنامه های بهداشتی در برنامه درسی روزانه تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

بهداشت فردی ، بیماری های قابل انتقال ، سلامت دانش آموزی ، شستشوی دست ، آموزش بهداشت در مدارس ، کنترل عفونت ، رفتارهای پیشگیرانه