نقش آموزش مهارت های زندگی در بهبود روابط اجتماعی دانش آموزان ابتدایی

دوره ابتدایی به عنوان یکی از حساس ترین و بنیادی ترین مراحل رشد انسان، زمینه ساز شکل گیری شخصیت و هویت اجتماعی کودکان است. در این دوره، دانش آموزان برای اولین بار به صورت رسمی و گسترده با محیط اجتماعی خارج از خانواده مواجه می شوند و یاد می گیرند با همسالان و بزرگسالان غیر از والدین تعامل کنند. آموزش مهارت های زندگی در این مقطع سنی، فرآیندی هدفمند است که به کودکان کمک می کند تا دانش، نگرش و توانایی های لازم برای برخورد موثر با چالش های روزمره و ایجاد روابط سالم را کسب کنند. این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی به بررسی نقش حیاتی این آموزش ها در ارتقای کیفیت روابط بین فردی دانش آموزان می پردازد. یافته های نظری این مطالعه نشان می دهد که آموزش مهارت هایی همچون خودآگاهی، همدلی، ارتباط موثر، مدیریت هیجانات و حل مسئله، تاثیر مستقیم و معناداری بر کاهش رفتارهای پرخاشگرانه و افزایش رفتارهای اجتماعی مثبت در دانش آموزان دارد. وقتی کودکان یاد می گیرند چگونه احساسات خود و دیگران را شناسایی و مدیریت کنند، درک عمیق تری از رفتارهای اجتماعی پیدا می کنند و توانایی همکاری و تعامل سازنده با همسالان خود را به دست می آورند. این مهارت ها به آن ها ابزارهایی می دهد تا بدون توسل به خشونت، اختلافات خود را حل کرده و در گروه های اجتماعی پذیرش شوند. در نهایت، استنتاج می شود که ادغام آموزش مهارت های زندگی در برنامه های درسی مدارس ابتدایی، نه تنها به بهبود روابط اجتماعی در محیط مدرسه کمک می کند، بلکه تاثیرات بلندمدتی بر سلامت روان و موفقیت های آینده اجتماعی و شغلی دانش آموزان دارد. این مقاله پیشنهاد می کند که سیاست گذاران آموزشی و مربیان با نگاهی جامع به تربیت، این مهارت ها را به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از آموزش رسمی در نظر بگیرند تا نسل جدیدی با توانایی های ارتباطی بالا و هویت اجتماعی سالم تربیت شود.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، روابط اجتماعی ، دانش آموزان ابتدایی ، سلامت روان ، تعامل بین فردی