تاثیر ورزش صبحگاهی بر کاهش اضطراب و بهبود سلامت روان دانش آموزان

سلامت روان دانش آموزان به عنوان یکی از ارکان اصلی نظام تعلیم و تربیت، همواره مورد توجه کارشناسان و برنامه ریزان آموزشی بوده است. با توجه به فشارهای ناشی از تحصیل و تغییرات بلوغ، دانش آموزان در معرض انواع اختلالات روانی، به ویژه اضطراب قرار دارند. ورزش صبحگاهی به عنوان یک مداخله غیردارویی و مبتنی بر سبک زندگی، پتانسیل بالایی در تعدیل فشارهای روانی و ارتقای تندرستی دارد. این پژوهش با رویکردی تحلیلی و توصیفی، به بررسی رابطه میان فعالیت بدنی منظم صبحگاهی و شاخص های سلامت روان در محیط مدرسه می پردازد و نشان می دهد که تعامل بدن و ذهن از طریق حرکت، می تواند بستری پایدار برای آرامش روانی فراهم آورد. در این مقاله، مکانیسم های فیزیولوژیک و روان شناختی اثرگذاری ورزش بر کاهش سطح کورتیزول و افزایش اندورفین ها مورد واکاوی قرار گرفته است. تحلیل ها حاکی از آن است که ورزش صبحگاهی با تنظیم ریتم شبانه روزی و بهبود کیفیت خواب، نقش بسزایی در کاهش علائم اضطراب و افسردگی ایفا می کند. علاوه بر این، جنبه های اجتماعی ورزش گروهی صبحگاهی، مانند تقویت حس تعلق و کاهش انزوا، از دیگر عوامل موثر در بهبود سلامت روان دانش آموزان محسوب می شوند که در مبانی نظری این پژوهش تشریح شده است. نتایج حاصل از تحلیل مفاهیم و روابط علی میان متغیرها نشان می دهد که گنجاندن ورزش صبحگاهی در برنامه روزانه مدارس، نه تنها عملکرد تحصیلی را ارتقا می دهد، بلکه به عنوان یک پیشگیرانه قوی در برابر آسیب های روانی عمل می کند. این مقاله پیشنهاد می کند که با تبیین اهمیت این موضوع در سیاست های آموزشی، زیرساخت های لازم برای اجرای منظم تمرینات بدنی در ساعات آغازین روز مدارس فراهم گردد تا از این طریق نسل آینده با سلامت روان و جسم بیشتری تربیت شود.

کلیدواژه ها:

ورزش صبحگاهی ، سلامت روان ، اضطراب دانش آموزان ، تندرستی.