رابطه یادگیری مشارکتی و مهارت های ارتباطی دانش آموزان

یادگیری مشارکتی به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، جایگزینی ارزشمند برای روش های سنتی آموزش محسوب می شود که در آن دانش آموزان در گروه های کوچک و با هدف مشترک به تعامل با یکدیگر می پردازند. این روش آموزشی با تاکید بر تعامل اجتماعی، مسئولیت پذیری مشترک و وابستگی مثبت میان اعضای گروه، بستری را فراهم می آورد که در آن یادگیری دیگران به یادگیری فرد گره خورده است. پژوهش های نظری نشان می دهد که ساختار یادگیری مشارکتی، فراتر از ارتقای دستاوردهای تحصیلی، بر جنبه های مختلف رشد شناختی و اجتماعی فراگیران تاثیر عمیق و گسترده ای دارد. یکی از مهم ترین پیامدهای این رویکرد آموزشی، توسعه و تقویت مهارت های ارتباطی است که در دنیای پیچیده و متصل امروز، از اهمیتی حیاتی برخوردار است. مهارت های ارتباطی شامل توانایی های شنیداری فعال، بیان شفاف افکار و احساسات، درک متقابل، مذاکره و حل تعارض است که همگی در فرآیند یادگیری مشارکتی به طور طبیعی و هدفمند تمرین و تقویت می شوند. وقتی دانش آموزان در گروه های مشارکتی فعالیت می کنند، ناچارند برای رسیدن به اهداف مشترک، اطلاعات را مبادله کرده، دیدگاه های خود را تبیین نمایند و به نظرات دیگران احترام بگذارند که این امر مستقیما به ارتقای شایستگی های ارتباطی آنان منجر می شود. در این مقاله با رویکردی تحلیلی و توصیفی، به بررسی رابطه میان یادگیری مشارکتی و مهارت های ارتباطی پرداخته شده است. نتایج این واکاوی نظری نشان می دهد که میان مولفه های یادگیری مشارکتی نظیر وابستگی مثبت، تعامل چهره به چهره و مسئولیت پذیری فردی با ابعاد مختلف مهارت های ارتباطی همبستگی معناداری وجود دارد. بنابراین، تبیین چگونگی تاثیرگذاری این روش بر توانمندی های ارتباطی دانش آموزان می تواند راهبردهای کارآمدی را برای نظام های آموزشی جهت تربیت نسلی توانمند در تعاملات اجتماعی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، مهارت های ارتباطی ، تعامل آموزشی ، توسعه اجتماعی