رابطه روش تدریس فعال و خلاقیت دانش آموزان

تحولات سریع و پیچیده در عصر حاضر، نظام های آموزشی را بر آن داشته است تا از رویکردهای سنتی و معلم محور فاصله گرفته و به سمت روش های نوین و دانش آموزمحور حرکت کنند. در این میان، روش تدریس فعال به عنوان یکی از راهبردهای اثربخش، جایگاه ویژه ای در ادبیات آموزشی پیدا کرده است. این پژوهش با رویکردی تحلیلی و توصیفی، به بررسی رابطه میان روش تدریس فعال و ارتقای خلاقیت دانش آموزان می پردازد. نتایج حاصل از واکاوی مبانی نظری نشان می دهد که روش های تدریس فعال از طریق ایجاد تعامل سازنده، مشارکت بالا و فرآیند حل مسئله، بستر لازم برای شکوفایی تفکر خلاق را فراهم می آورند. در ادامه، این مقاله به تشریح مکانیزم های تاثیرگذاری روش تدریس فعال بر ابعاد مختلف خلاقیت شامل سیالی، انعطاف پذیری و ابتکار می پردازد. تحلیل ها حاکی از آن است که وقتی فرآیند یادگیری از حالت انفعالی خارج شده و دانش آموز در مرکز فرآیند آموزش قرار می گیرد، انگیزه درونی و کنجکاوی او تحریک شده و منجر به تولید ایده های نو می شود. همچنین، نقش معلم در این روش ها از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر و راهنما تغییر می یابد که خود عامل مهمی در رها کردن ظرفیت های خلاقانه فراگیران است. در نهایت، این پژوهش استدلال می کند که پیاده سازی روش های تدریس فعال نیازمند بازنگری در ساختارهای آموزشی، برنامه ریزی درسی و نگرش های حاکم بر کلاس های درس است. تاکید اصلی بر این نکته است که خلاقیت یک استعداد ذاتی و ثابت نیست، بلکه مهارتی است که در بستر تعاملات غنی آموزشی و با بهره گیری از روش های تدریس مشارکتی و فعال پرورش می یابد. بنابراین، ترویج این روش ها گامی اساسی در جهت تحقق اهداف نظام تعلیم و تربیت و تربیت نسلی خلاق و نوآور است.

کلیدواژه ها:

روش تدریس فعال ، خلاقیت ، آموزش نوین ، مشارکت دانش آموزان