تاثیر روش های نوین تدریس بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان

تحولات گسترده در عصر حاضر و گذار از جامعه صنعتی به جامعه دانش بنیان، نظام های آموزشی را بر آن داشته است تا از رویکردهای سنتی و حافظه محور فاصله گرفته و به سمت روش های نوین و دانش محور حرکت کنند. در این میان، انگیزش تحصیلی به عنوان موتور محرک یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان، نقشی حیاتی ایفا می کند و رابطه تنگاتنگی با روش های تدریس معلم دارد. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی و توصیفی، به بررسی اثرات روش های نوین تدریس بر ارتقای انگیزش درونی و بیرونی دانش آموزان می پردازد و نشان می دهد که چگونه تغییر در الگوهای تدریس می تواند منجر به افزایش مشارکت، خودکارآمدی و تعهد درونی فراگیران شود. یافته های نظری حاکی از آن است که روش های نوین تدریس، همچون یادگیری مشارکتی، یادگیری فعال، یادگیری مبتنی بر پروژه و حل مسئله، فراتر از انتقال صرف اطلاعات، به پرورش تفکر انتقادی، خلاقیت و استقلال دانش آموز کمک می کنند. این روش ها با ایجاد محیطی تعاملی، پویا و مبتنی بر نیازهای فردی، حس کنجکاوی و اشتیاق به یادگیری را در دانش آموز برمی انگیزند و فرآیند یادداده یادگیری را از یک فرآیند یک طرفه و خشک، به یک پدیده پویا و دوطرفه تبدیل می کنند که در آن دانش آموز نقش فعالی دارد. در نهایت، تحلیل روابط مفهومی میان متغیرهای آموزشی نشان می دهد که به کارگیری هوشمندانه و اصولی روش های نوین تدریس، با میانجی گری عواملی چون ادراک از خودکارآمدی، هدف گذاری و جو کلاسی حمایتی، تاثیری عمیق و پایدار بر انگیزش تحصیلی دارد. این مقاله با تبیین چارچوب های نظری مرتبط، لزوم بازنگری در برنامه های آموزشی و توانمندسازی معلمان در جهت استفاده از این رویکردها را برای دستیابی به اهداف سند تحول بنیادین آموزش و پرورش مورد تاکید قرار می دهد.

کلیدواژه ها:

روش های نوین تدریس ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری فعال ، خودکارآمدی ، نظام آموزشی