تاثیر ارزشیابی مستمر بر کاهش استرس امتحانات نهایی

ارزشیابی در نظام های آموزشی همواره به عنوان یکی از ارکان اصلی سنجش عملکرد دانش آموزان شناخته می شود، اما شیوه های سنتی و متمرکز آن که غالبا در قالب امتحانات نهایی و انتهای ترم برگزار می گردند، می توانند منجر به ایجاد فشارهای روانی شدید و استرس مزمن در فراگیران شوند. این پژوهش با رویکردی تحلیلی و توصیفی به بررسی ماهیت ارزشیابی مستمر و جایگاه آن در کاهش اضطراب ناشی از آزمون های پایانی پرداخته است. نتایج حاصل از واکاوی مبانی نظری نشان می دهد که ارزشیابی مستمر از طریق بازخوردهای مداوم، فرآیند یاددهی-یادگیری را پویا کرده و با توزیع فشار ارزیابی در طول زمان، از انباشتگی تنش های روانی در مقاطع حساس تحصیلی جلوگیری می کند. در این مقاله استدلال شده است که تغییر پارادایم از سنجش تک بعدی و نهایی به سمت ارزیابی فرآیندی و مستمر، نه تنها شاخص های یادگیری را بهبود می بخشد، بلکه به عنوان یک مکانیسم تنظیم کننده هیجانی عمل کرده و حس امنیت روانی را در دانش آموزان ارتقا می دهد. تحلیل روابط مفهومی میان ارزشیابی مستمر و کاهش استرس بیانگر آن است که بازخوردهای به موقع، نقاط ضعف دانش آموز را پیش از وقوع بحران های نهایی آشکار ساخته و فرصت کافی برای جبران و اصلاح را فراهم می آورند که این امر مستقیما بر کاهش کمال گرایی منفی و اضطراب عملکرد تاثیرگذار است. در نهایت، این پژوهش به این نتیجه می رسد که تلفیق ارزشیابی مستمر در برنامه های درسی، نیازمند بازنگری در ساختارهای آموزشی و فرهنگ سازی میان معلمان و والدین است تا از پتانسیل های آن در جهت تربیت دانش آموزانی سالم، خلاق و عاری از تنش های مخرب امتحانی بهره برداری شود. این رویکرد با تاکید بر رشد همه جانبه و توجه به تفاوت های فردی، مسیری برای گذار از آموزش های حافظه محور به سمت یادگیری های معنادار هموار می کند.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی مستمر ، استرس امتحانات نهایی ، سلامت روان ، یادگیری معنادار.