بررسی رابطه بین هوش چندگانه و نحوه یادگیری دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف تبیین رابطه نظری و مفهومی میان نظریه هوش چندگانه گاردنر و شیوه های یادگیری دانش آموزان انجام شده است. در این راستا، با بررسی ادبیات موضوع، مشخص گردید که هوش انسان یک ساختار واحد و ثابت نیست، بلکه مجموعه ای از هوش های مستقل اما تعامل پذیر است که هر یک نقش منحصر به فردی در فرآیند پردازش اطلاعات دارند. این رویکرد، نگاه سنتی به هوش را که مبتنی بر ضریب هوشی بود، به چالش کشیده و بستری برای درک تنوع در نحوه یادگیری فراهم کرده است. در ادامه، به تحلیل ارتباط میان مولفه های مختلف هوش چندگانه مانند زبانی، منطقی-ریاضی، فضایی، موسیقایی، بدنی-جنبشی، میان فردی، درون فردی و طبیعت گرا با سبک های یادگیری مختلف پرداخته شده است. نتایج این تحلیل نشان می دهد که دانش آموزان با برجستگی در نوع خاصی از هوش، تمایل بیشتری به استفاده از راهبردهای یادگیری متناسب با آن هوش دارند؛ به عنوان مثال، افراد با هوش زبانی بالا از یادگیری کلامی و نوشتاری و افراد با هوش فضایی از تصاویر و نمودارها بهره بیشتری می برند. در نهایت، استدلال شده است که شناخت این رابطه می تواند به طراحی محیط های یادگیری منعطف تر و نظام های آموزشی کارآمدتر منجر شود. توجه به تفاوت های فردی در کلاس درس، نه تنها عملکرد تحصیلی را ارتقا می دهد، بلکه به پرورش تمام جانبه استعدادها و خلاقیت دانش آموزان کمک می کند. این مقاله پیشنهاد می کند که برنامه ریزان درسی باید بر اساس اصول هوش چندگانه، محتوا و روش های تدریس را متنوع سازی کنند.

کلیدواژه ها:

هوش چندگانه ، نحوه یادگیری ، سبک های یادگیری ، تفاوت های فردی