بررسی رابطه بین حافظه کاری و حل مسئله ریاضی در دانش آموزان دیرآموز

یادگیری ریاضیات فرآیندی پیچیده شناختی است که نیازمند تعامل دقیق میان اجزای مختلف سیستم شناختی انسان است. در میان دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری، به ویژه دانش آموزان دیرآموز، چالش های موجود در درک مفاهیم ریاضی اغلب ریشه در نارسایی های عملکردی حافظه کاری دارد. حافظه کاری به عنوان یک سیستم ظرفیت محدود که مسئول نگهداری و دستکاری اطلاعات در کوتاه مدت است، نقشی بنیادین در پردازش عددی، درک روابط منطقی و اجرای مراحل حل مسئله ایفا می کند. این مقاله با رویکردی تحلیلی و نظری، به واکاوی ماهیت رابطه میان سازه های حافظه کاری و مهارت های حل مسئله ریاضی در دانش آموزان دیرآموز می پردازد و تلاش دارد تا مکانیسم های شناختی زیربنای ضعف های یادگیری در این گروه را تبیین نماید. در این پژوهش، با مرور نظام مند ادبیات نظری و یافته های پژوهشی موجود، نشان داده می شود که نقص در حلقه آوایی حافظه کاری می تواند مانع از نگهداری موقت اطلاعات عددی شود، در حالی که نارسایی در حلقه دیداری-فضایی بر توانایی تجسم هندسی و درک موقعیت های مسئله تاثیر منفی می گذارد. علاوه بر این، نقش مجری مرکزی در نظارت بر توجه، سرکوب اطلاعات مزاحم و برنامه ریزی برای گام های حل مسئله، در دانش آموزان دیرآموز با چالش های جدی مواجه است. تحلیل های ارائه شده حاکی از آن است که مداخلات آموزشی مستقیم بر تقویت اجزای حافظه کاری، می تواند به عنوان یک بستر شناختی، عملکرد ریاضی این دانش آموزان را بهبود بخشد. این مطالعه با تاکید بر ضرورت نگاه فرآیندی به یادگیری ریاضی در دانش آموزان با نیازهای ویژه، استدلال می کند که ناتوانی در حل مسئله صرفا یک مشکل محتوایی نیست، بلکه ریشه در کارکردهای اجرایی و حافظه کاری دارد. در نهایت، مقاله به ارائه چارچوبی مفهومی می پردازد که نشان می دهد چگونه تقویت حافظه کاری می تواند بار شناختی حین حل مسئله را کاهش داده و امکان استفاده از استراتژی های کارآمد را فراهم آورد. این رویکرد، راهبردهای جدیدی را برای طراحی برنامه های آموزشی و توان بخشی در مدارس تدوین می کند.

کلیدواژه ها:

حافظه کاری ، حل مسئله ریاضی ، دانش آموزان دیرآموز ، کارکردهای اجرایی