بررسی رابطه بین تعلیمات دینی و تاب آوری دانش آموزان در برابر مشکلات

تمرکز بر رشد همه جانبه دانش آموزان و آماده سازی آنان برای مواجهه با چالش های پیچیده زندگی، همواره یکی از دغدغه های اصلی نظام های آموزشی بوده است. در این میان، نقش معنویت و باورهای دینی به عنوان یک منبع معنادار برای تقویت توانایی های مقابله ای مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. این مقاله با رویکردی تحلیلی–نظری به بررسی این موضوع می پردازد که چگونه تعلیمات دینی می تواند از طریق ایجاد معنا در زندگی، اعتماد به توکل بر خدا و الگوبرداری از سیره معصومین، سطح تاب آوری دانش آموزان را در برابر موانع و مشکلات ارتقا دهد. در این پژوهش، ابتدا مفاهیم کلیدی تاب آوری و جایگاه آن در تعلیم و تربیت تبیین شده و سپس با استناد به مبانی نظری و منابع معتبر دینی–تربیتی، سازوکارهای تاثیرگذاری باورهای مذهبی بر کاهش اضطراب و افزایش تاب آوری تحلیل می شود. بررسی ها نشان می دهد که نگاه توحیدی به جهان، دانش آموز را یاری می کند تا ناملایمات را گذرا و قابل مدیریت بداند و از بحران ها به عنوان فرصتی برای رشد و تعالی استفاده نماید. علاوه بر این، آموزه های اخلاقی اسلام مانند صبر، شکر و توکل، ابزارهای عملی قدرتمندی برای تقویت انعطاف پذیری روانی نسل نوجوان محسوب می شوند. نتایج این تحلیل حاکی از آن است که تلفیق صحیح تعلیمات دینی در برنامه های درسی و تربیتی می تواند بستری مستحکم برای پرورش دانش آموزانی تاب آور، امیدوار و با ثبات روانی فراهم آورد. این امر مستلزم بازنگری در روش های تدریس و توجه به ابعاد وجودی و معنوی دانش آموزان در کنار اهداف آموزشی صرف است. بنابراین، تقویت بعد معنوی در مدارس، نه تنها با هویت فرهنگی–ملی کشور همسو است، بلکه راهکاری کارآمد برای ارتقای سلامت روان و تاب آوری اجتماعی در برابر تهدیدهای نوظهور محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

تعلیمات دینی ، تاب آوری ، دانش آموزان ، سلامت روان