تاثیر ارتقای شادابی و پویایی معلمان و دانش آموزان بر فضای یادگیری در کلاس درس

شادابی و پویایی به عنوان دو مولفه اساسی در نظام های آموزشی معاصر، نقش تعیین کننده ای در کیفیت فرایند یاددهی–یادگیری ایفا می کنند. کلاس درس صرفا محلی برای انتقال دانش نیست، بلکه محیطی پویا و اجتماعی است که تعاملات عاطفی، انگیزشی و شناختی در آن شکل می گیرد. معلم و دانش آموز به عنوان دو رکن اصلی این فضا، در صورتی که از سطح مناسبی از شادابی روانی، انگیزش درونی و پویایی رفتاری برخوردار باشند، می توانند زمینه ساز یادگیری عمیق، معنادار و پایدار شوند. ارتقای شادابی معلمان موجب افزایش خلاقیت آموزشی، بهبود روابط انسانی در کلاس و کاهش فرسودگی شغلی می شود و به تبع آن، دانش آموزان نیز در فضایی امن، پرنشاط و حمایت گر، مشارکت فعال تری در فعالیت های یادگیری از خود نشان می دهند. از سوی دیگر، پویایی دانش آموزان که در قالب انگیزش تحصیلی، تعامل اجتماعی و مشارکت شناختی بروز می یابد، می تواند بازخورد مثبتی بر عملکرد معلم داشته باشد و یک چرخه تقویتی مثبت در کلاس درس ایجاد کند. این مقاله با رویکردی تحلیلی–مروری، به بررسی ابعاد مختلف شادابی و پویایی معلمان و دانش آموزان و تاثیر آن بر فضای یادگیری کلاس درس می پردازد و تلاش می کند با تبیین سازوکارهای روان شناختی و آموزشی مرتبط، اهمیت توجه نظام مند به این متغیرها را در بهبود کیفیت آموزش روشن سازد.

کلیدواژه ها:

شادابی تحصیلی ، پویایی آموزشی ، فضای یادگیری