راهنمای عملی برای تلفیق رویکرد یادگیری پروژه محور (PBL) در دروس نظری: عبور از حافظه محوری به سوی درک عمیق

در نظام های آموزشی سنتی، دروس نظری اغلب با روش های سخنرانی محور و مبتنی بر انتقال مستقیم دانش تدریس می شوند که منجر به یادگیری سطحی و فراموشی سریع مطالب می گردد. یادگیری پروژه محور (Project-Based Learning) به عنوان یک رویکرد پداگوژیک فعال، پتانسیل عظیمی برای دگرگونی این فضا دارد، اما چالش اصلی، نحوه انطباق این روش (که ذاتا با فعالیت های فیزیکی و عملی شناخته می شود) با ماهیت انتزاعی دروس نظری مانند فلسفه، تاریخ، ادبیات و ریاضیات محض است. این مقاله با هدف ارائه یک چارچوب عملیاتی دقیق برای مدرسان و طراحان آموزشی تدوین شده است تا بتوانند PBL را در بافت دروس تئوریک پیاده سازی کنند. تمرکز اصلی بر طراحی “سوال پیشران”، مدیریت فرآیند پژوهش نظری، و ارزشیابی تکوینی است. در این راستا، با استناد به آرای اندیشمندان و پژوهشگران ایرانی در حوزه علوم تربیتی، راهکارهایی بومی سازی شده برای غلبه بر موانع اجرایی ارائه می گردد. نتایج نشان می دهد که با بازتعریف مفهوم “محصول نهایی” از یک شیء فیزیکی به یک “برون داد فکری”، می توان عمق یادگیری و مهارت های تفکر انتقادی را در دروس نظری به طرز چشمگیری افزایش داد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: یادگیری پروژه محور ، آموزش دروس نظری ، طراحی آموزشی ، ارزشیابی عملکردی ، تفکر انتقادی ، برنامه درسی سازنده گرا.