روش تدریس ایفای نقش و تاثیر آن بر یادگیری عمیق و کاربردی دانش آموزان

روش تدریس ایفای نقش یکی از رویکردهای نوین آموزشی است که تاثیر بسزایی در یادگیری عمیق و کاربردی دانش آموزان دارد. هدف اصلی این مقاله، بررسی اهمیت و اثربخشی این روش در تقویت یادگیری معنادار و توسعه مهارت های ضروری زندگی است. این پژوهش به روش تحلیلی-مروری انجام شده و با تکیه بر تحلیل جنبه های مختلف روش ایفای نقش، به شناسایی مزایا، محدودیت ها و راهکارهای بهبود آن پرداخته است. یافته های مقاله نشان می دهد که روش ایفای نقش با ایجاد فرصت های یادگیری فعال، تعاملی و تجربه محور، به دانش آموزان کمک می کند تا مفاهیم انتزاعی را به صورت عملی درک کرده و آن ها را به زندگی واقعی پیوند دهند. همچنین، این روش تاثیر بسزایی در تقویت مهارت هایی مانند خلاقیت، همکاری، همدلی و ارتباط موثر دارد و انگیزش، اعتماد به نفس و مسئولیت پذیری دانش آموزان را افزایش می دهد. با وجود این مزایا، چالش هایی مانند نبود آموزش کافی برای معلمان، کمبود زمان و منابع مناسب و دشواری در ارزشیابی دقیق یادگیری وجود دارد. برای رفع این محدودیت ها، پیشنهاد می شود کارگاه های تخصصی برای توانمندسازی معلمان برگزار شود، روش های فعال در برنامه درسی رسمی گنجانده شود و ابزارهای ارزشیابی کیفی متناسب با این روش طراحی گردد. در نهایت، نتایج مقاله نشان می دهد که روش تدریس ایفای نقش می تواند به عنوان ابزاری موثر برای ارتقای کیفیت آموزش و آماده سازی دانش آموزان برای مواجهه با چالش های زندگی واقعی به کار گرفته شود. این روش با تاکید بر یادگیری عمیق و کاربردی، راهی برای تحول در نظام آموزشی محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

روش تدریس ایفای نقش ، یادگیری عمیق ، یادگیری معنادار ، مهارت های زندگی ، آموزش تعاملی