بررسی تطبیقی مبانی فلسفی تعلیم و تربیت ایران پس از انقلاب با رویکردهای فلسفه غرب

تحلیل و مقایسه مبانی فلسفی تعلیم و تربیت در ایران پس از انقلاب اسلامی، افق تازه ای از درک نسبت میان ایدئولوژی، دین و آموزش را می گشاید. نظام تعلیم و تربیت ایران پس از انقلاب، با تاکید بر بازسازی هویت اسلامی -ایرانی و نفی نگرش های سکولار، تلاشی آگاهانه در جهت بازتعریف اهداف و غایات تربیت در چارچوب ارزش های دینی و فرهنگی بومی داشته است. در این پژوهش، با رویکردی تطبیقی، مبانی فلسفی این نظام مورد بررسی قرار گرفته و با مولفه های بنیادین فلسفه های تربیتی غربی از جمله پراگماتیسم جان دیویی، اگزیستانسیالیسم سارتر و ایده آلیسم افلاطونی مقایسه می شود. هدف، تبیین نقاط اشتراک، تعارض و تمایز در رویکردهای انسان شناختی، معرفت شناختی و ارزش شناختی این دو نظام فکری است. روش پژوهش، تحلیلی تطبیقی و مبتنی بر مطالعه انقلاب، با تاکید برج نشان می دهد که نظام تعلیم و تربیت ایران پس از انقلاب، با تاکید بر غایت مندی الهی و تربیت انسان مومن، در برابر نگاه انسان محور و تجربه گرای فلسفه غرب، رویکردی معنوی و teleological اتخاذ کرده است. در عین حال، در حوزه هایی چون خودآگاهی، اخلاق، و آموزش هدف محور، امکان گفت وگوی فلسفی و تلفیق برخی مولفه های غربی با ارزش های بومی وجود دارد. این بررسی می تواند به بازاندیشی مبانی فلسفه تربیت در ایران معاصر و حرکت به سوی الگوی بومی جهانی آموزش یاری رساند.

کلیدواژه ها:

تعلیم و تربیت ، فلسفه آموزش ، انقلاب اسلامی ، فلسفه غرب ، پراگماتیسم ، ایده آلیسم ، تطبیق فلسفی ، مبانی تربیتی