«مدرسه پادگان نیست؛ معماری «شادی» و «نشاط» در اتمسفر خشک آموزشی»

چکیدهمحیط های آموزشی به عنوان «معلم سوم» پس از والدین و مربیان، نقش انکارناپذیری در فرآیند یادگیری، رشد شخصیت و سلامت روان دانش آموزان ایفا می کنند. با این حال، بسیاری از مدارس کنونی در ایران و جهان، همچنان بر اساس الگوهای منسوخ قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم طراحی شده اند؛ الگوهایی که مدرسه را مشابه پادگان یا کارخانه می پندارند. این مقاله با عنوان «مدرسه پادگان نیست»، به نقد معماری خشک، کنترل گر و سلسله مراتبی موجود می پردازد و پارادایم معماری «شادی» و «نشاط» را به عنوان جایگزین معرفی می کند. هدف اصلی، بررسی راهکارهای کالبدی برای تبدیل فضای فیزیکی مدرسه از یک محیط بازدارنده و کسالت بار به فضایی محرک، خلاق و دوست داشتنی است. در این پژوهش با روش تحلیلی-توصیفی و با استناد به منابع کتابخانه ای، مولفه هایی نظیر نور، رنگ، انعطاف پذیری، طبیعت گرایی و فضاهای تعاملی مورد واکاوی قرار می گیرند. یافته ها نشان می دهند که گذار از معماری «سلول محور» به معماری «مکان محور» و انسانی، می تواند اضطراب تحصیلی را کاهش داده و حس تعلق به مکان را در دانش آموزان تقویت کند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: معماری مدارس ، روانشناسی محیط ، شادی در آموزش ، فضای آموزشی ، طراحی انعطاف پذیر ، پادگان زدایی