رابطه روش تدریس معلمان با خلاقیت دانش آموزان

به فرآیند ذهنی کشف ایده ها و مفاهیم، یا آمیزش ایده ها و مفاهیم موجود خلاقیت یا آفرینندگی می گویند که فرآیند بینش خودآگاه یا ناخودآگاه منجر به تحریک آن می شود. در عصر حاضر، خلاقیت به عنوان یکی از مهم ترین مولفه های یادگیری موثر شناخته می شود و نظام های آموزشی کارآمد در تلاش اند با اصلاح سبک های تدریس، بستر مناسبی برای پرورش خلاقیت در دانش آموزان فراهم آورند. پژوهش حاضر به روش مروری و از نوع کتابخانه ای بر آن است تا به بررسی رابطه روش تدریس معلمان با خلاقیت دانش آموزان بپردازد. رشد روزافزون دانش بشر و پیشرفت های شگرف فناوری موجب شده نظام های آموزشی جهان به دنبال تغییر در ساختار و محتوای آموزشی خود باشند و ضمن کنار گذاشتن روشهای منسوخ و قدیمی به روشهای نوین و فعال تدریس روی آورند؛ تا بتوانند آینده سازانی مستقل، خود اتکا و خلاق پرورش دهند. استفاده از روش های تدریس فعال، دانش آموز محور و مبتنی بر پروژه، همراه با محیط حمایتی و فرصت های تجربه عملی، نقش بسزایی در پرورش خلاقیت دانش آموزان دارد و تقویت مهارت های تفکر نوآورانه، حل مسئله و ایده پردازی آن ها را تضمین می کند. در شیوه های نوین تدریس، مفاهیم بهتر در ذهن دانش آموزان باقی می ماند و به شاگرد فرصت می دهد چگونه از قدرت تعقل خود استفاده نماید و بدین ترتیب مفاهیم و تصورات خود را بنا کند

کلیدواژه ها:

خلاقیت ، دانش آموزان ، تدریس ، آموزش .