ارتباط بین روش های تدریس و انگیزه با پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان دارای اختلالات توجه و یادگیری: یک مرور سیستماتیک

اختلالات توجه و یادگیری یکی از شایع ترین چالش های آموزشی در مدارس است که می تواند تاثیر قابل توجهی بر پیشرفت تحصیلی و عملکرد دانش آموزان داشته باشد. این اختلالات نه تنها باعث دشواری در تمرکز و پردازش اطلاعات می شوند، بلکه اغلب انگیزه یادگیری را نیز کاهش می دهند. روش های تدریس و انگیزه دانش آموزان به عنوان دو متغیر کلیدی، نقش حیاتی در بهبود یا تضعیف عملکرد تحصیلی این گروه از دانش آموزان دارند. مطالعه های پیشین نشان می دهند که روش های تدریس فعال، مشارکتی و فردمحور می توانند انگیزه درونی دانش آموزان را افزایش داده و به ارتقای یادگیری کمک کنند، در حالی که روش های سنتی و معلم محور اغلب با کاهش توجه و علاقه دانش آموزان همراه هستند. انگیزه یادگیری، به ویژه انگیزه درونی، نقش میانجی در رابطه بین روش تدریس و پیشرفت تحصیلی ایفا می کند و می تواند اثرات مثبت روش های آموزشی را تقویت نماید. این مطالعه مروری سیستماتیک با هدف بررسی شواهد موجود درباره ارتباط بین روش های تدریس و انگیزه با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارای اختلالات توجه و یادگیری انجام شده است. نتایج نشان می دهند که ترکیب روش های تدریس فعال و ایجاد محیط یادگیری انگیزشی می تواند توانایی های تحصیلی دانش آموزان را به طور چشمگیری ارتقا دهد و فرصت های برابر آموزشی را برای این گروه فراهم کند. یافته های این مطالعه می تواند به معلمان، والدین و سیاستگذاران آموزشی کمک کند تا استراتژی های موثرتری برای حمایت از دانش آموزان با اختلالات توجه و یادگیری طراحی و پیاده سازی نمایند.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس و انگیزه ، پیشرفت تحصیلی ، اختلالات توجه و یادگیری