بررسی شیوه های نوین تدریس مبتنی بر فناوری های آموزشی در یاددهی دانش آموزان

هدف این مقاله، بررسی شیوه های نوین تدریس مبتنی بر فناوری های آموزشی و تاثیر آن بر فرایند یاددهی و یادگیری دانش آموزان است. با پیشرفت سریع فناوری، نظام های آموزشی در سراسر جهان در حال ادغام ابزارهای دیجیتال برای افزایش تعامل، شخصی سازی آموزش و بهبود نتایج یادگیری هستند. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با مطالعه منابع کتابخانه ای و پژوهش های داخلی و خارجی، به بررسی مفاهیمی چون کلاس های معکوس، یادگیری مبتنی بر بازی، واقعیت افزوده و مجازی، هوش مصنوعی، پلتفرم های یادگیری تطبیقی و شبکه های اجتماعی آموزشی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که فناوری های آموزشی نوین، در صورت کاربرد صحیح و یکپارچه با اهداف پداگوژیک، می توانند به افزایش انگیزه، تعمیق درک مفهومی، پرورش مهارت های قرن بیست ویکم و تسهیل ارزیابی مستمر کمک کنند. با این حال، چالش هایی مانند شکاف دیجیتالی، نیاز به توسعه حرفه ای معلمان و مسائل امنیت اطلاعات نیز وجود دارد. مقاله حاضر با ارائه تحلیل جامع، راهکارهایی برای اجرای موثر این شیوه ها در نظام آموزشی ایران پیشنهاد می دهد.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، شیوه های نوین تدریس ، یادگیری الکترونیکی ، دانش آموزان ، یکپارچه سازی فناوری.