هوشمندسازی مدارس: راهبردی نوین برای تحول در کیفیت آموزش و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

در عصر انقلاب دیجیتال، نظام های آموزشی با چالش تطبیق محتوا و روش های تدریس با نیازهای متغیر بازار کار و انتظارات دانش آموزان نسل جدید مواجه هستند. روش های سنتی آموزش پاسخگوی نیاز به یادگیری شخصی سازی شده، تعاملی و مبتنی بر داده نیستند. هوشمندسازی مدارس به عنوان یک راهبرد تحول آفرین، پتانسیل دگرگون کردن فرآیندهای یاددهی-یادگیری و در نتیجه ارتقاء بنیادین کیفیت آموزش را داراست. هدف اصلی این پژوهش، تبیین چارچوب های نظری و عملی هوشمندسازی مدارس و تحلیل تاثیرات مستقیم و غیرمستقیم آن بر دو متغیر کلیدی است: کیفیت آموزش (شامل تعاملی بودن کلاس، دسترسی به منابع و انگیزه یادگیری) و عملکرد تحصیلی دانش آموزان (شامل نمرات رسمی و مهارت های فراشناختی). روش پژوهش توصیفی- تحلیلی و از ابزار و شیوه ی جمع آوری اطلاعات منابع کتابخانه ای، مقالات و سایت های معتبر علمی استفاده شده است. مدارس هوشمند به عنوان یکی از مهم ترین نوآوری های آموزشی در سال های اخیر، به شدت بر بهبود کیفیت و سرعت، یادگیری دانش آموزان تاثیرگذار بوده اند. با استفاده از فناوری های نوین مانند تخته های هوشمند، تبلت ها و نرم افزارهای آموزشی، این کلاس ها فرصت های یادگیری تعاملی و جذابی را برای دانش آموزان فراهم می آورند. با هوشمندسازی مدارس تعاملات بین دانش آموزان و معلمان مدارس هوشمند بیشتر شده و این امر می تواند منجر به اشتراک تجربیات موفق و برتر بین آنها گردد. همچنین نتایج یافته ها نشان داد که هوشمندسازی بر کلیه ابعاد یادگیری دانش اموزان تاثیر دارد. هوشمندسازی علاوه بر افزایش کارایی کلاس، به ارتقای کیفیت و تعمیق یادگیری دانش آموزان کمک می کند و به دانش آموزان اجازه می دهد فراتر از برنامه درسی خود گام بردارند. همچنین تفاوت معناداری میان میزان انگیزه دانش آموزان مدارس هوشمند با مدارس عادی وجود دارد و امکانات فناوری اطلاعات و ارتباطات بر میزان انگیزه دانش آموزان تاثیرگذار بوده است. بنابراین مدارس با ایجاد بسترهای مورد نیاز جهت هوشمندسازی کلاس ها می توانند از مزایای این روش آموزش استفاده نمایند.

کلیدواژه ها:

هوشمندسازی ، مدارس ، کیفیت آموزش ، عملکرد تحصیلی ، فناوری آموزشی ، تحول دیجیتال ، دانش آموزان