شناسایی و کنترل باکتری های مقاوم به خشکی در محیط های خشک دارویی

زمینه و هدف: محیط های خشک دارویی به دلیل رطوبت پایین، به طور سنتی کم خطر از نظر آلودگی میکروبی در نظر گرفته می شوند؛ با این حال، شواهد نشان می دهد که برخی باکتری ها با برخورداری از سازوکارهای مقاومت به خشکی قادر به بقا و ایجاد آلودگی در این محیط ها هستند. هدف از این پژوهش، شناسایی باکتری های مقاوم به خشکی و ارزیابی راهکارهای کنترل آن ها در محیط های خشک دارویی است.روش ها: در این مطالعه، نمونه برداری از سطوح، تجهیزات و مواد اولیه مورد استفاده در محیط های خشک دارویی انجام شد. جداسازی و شناسایی باکتری ها با بهره گیری از روش های میکروبیولوژیک استاندارد و آزمون های بیوشیمیایی صورت گرفت. توان بقای ایزوله ها در شرایط کم آبی و تنش های محیطی بررسی شد و اثربخشی روش های کنترلی شامل ضدعفونی کننده های متداول و مدیریت شرایط محیطی مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: نتایج نشان داد که برخی از ایزوله های باکتریایی توانایی بقا در شرایط خشکی طولانی مدت را داشته و در برابر تنش های محیطی مقاومت قابل توجهی از خود نشان می دهند. همچنین، کارایی روش های کنترلی مختلف در کاهش بار میکروبی این باکتری ها متفاوت بوده و برخی ضدعفونی کننده ها اثربخشی بالاتری در کنترل آن ها داشتند.نتیجه گیری: حضور باکتری های مقاوم به خشکی در محیط های خشک دارویی می تواند به عنوان یک عامل خطر بالقوه برای آلودگی میکروبی و کاهش ایمنی فرآورده های دارویی مطرح باشد. شناسایی دقیق این باکتری ها و به کارگیری راهبردهای کنترلی موثر، نقش مهمی در ارتقای برنامه های کنترل کیفی و الزامات GMP ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

باکتری های مقاوم به خشکی ، محیط های خشک دارویی ، آلودگی میکروبی ، کنترل کیفی ، GMP