تاثیر آموزش مهارت های همدلی و هوش هیجانی بر رفتار اجتماعی دانش آموزان

این مقاله به بررسی تاثیر آموزش مهارت های همدلی و هوش هیجانی بر رفتار اجتماعی دانش آموزان با تکیه بر پژوهش های داخلی می پردازد. در شرایط کنونی که مدرسه نقش محوری در اجتماعی پذیری نسل آینده دارد، پرورش رفتار اجتماعی مطلوبی چون همکاری، حل تعارض و احترام به تفاوت ها یک ضرورت انکارناپذیر است. مهارت همدلی (توانایی درک احساسات دیگران) و هوش هیجانی (شامل خودآگاهی، مدیریت هیجان، خودانگیزشی، همدلی و مهارت های اجتماعی) به عنوان اساس شکل گیری این رفتارها شناخته می شوند. مبانی نظری استخراج شده از ادبیات ایرانی، بر نقش یادگیری اجتماعی-هیجانی، نظریه ذهن و ارائه مهارت های جایگزین برای رفتارهای نامطلوب تاکید دارند. یافته های پژوهش های داخلی به طور قاطع نشان می دهند که آموزش برنامه ریزی شده این مهارت ها به دانش آموزان، نه تنها موجب افزایش نمرات آنان در آزمون های سنجش همدلی و هوش هیجانی می شود، بلکه به بهبود عینی رفتار اجتماعی منجر می گردد. این بهبودها شامل کاهش پرخاشگری، افزایش رفتارهای جامعه پسند و ارتقای مهارت حل تعارض است. همچنین، پیامدهای جانبی مثبتی مانند بهبود انگیزش تحصیلی و کیفیت رابطه با معلم نیز گزارش شده اند. راهکارهای عملی در سه سطح برنامه درسی (تدوین واحدهای درسی فعالیت محور)، روش تدریس (استفاده از ایفای نقش و بحث گروهی) و محیط مدرسه (آموزش معلمان و مشارکت خانواده) ارائه شده است. با وجود اثربخشی بالا، غلبه بر چالش هایی مانند فشردگی برنامه درسی و نیاز به آموزش مجریان، مستلزم عزم و برنامه ریزی کلان در سطح نظام آموزشی است. در نهایت، سرمایه گذاری بر آموزش این مهارت ها، سرمایه گذاری بر پرورش شهروندانی مسئول، همدل و توانمند برای جامعه فردای ایران است.

کلیدواژه ها:

همدلی ، هوش هیجانی ، رفتاراجتماعی ، دانش آموزان