تاثیر تعامل مثبت معلم و دانش آموز بر اعتماد به نفس و پیشرفت تحصیلی

این مقاله با هدف تبیین تاثیر تعامل مثبت معلم و دانش آموز بر اعتماد به نفس و پیشرفت تحصیلی، بر پایه پژوهش های انجام شده در ایران نگاشته شده است. تعامل مثبت به رابطه ای احترام آمیز، حمایتگر، منصف و پاسخگو اطلاق می شود که در آن نیازهای عاطفی و روان شناختی دانش آموز مورد توجه قرار می گیرد. مبانی نظری استخراج شده از ادبیات داخلی، بر نقش این تعامل در ارضای نیازهای دلبستگی، شکل دهی به انتظارات مثبت (اثر پیگمالیون)، و ارضای نیازهای شایستگی، خودمختاری و وابستگی (طبق نظریه خودتعیین گری) تاکید می کنند. همچنین، متغیرهایی مانند خودکارآمدی و انگیزش درونی به عنوان مکانیسم های واسطه ای این رابطه شناخته می شوند.یافته های پژوهش های داخلی به طور قاطع حاکی از رابطه مثبت و معنادار بین ادراک دانش آموزان از کیفیت تعامل با معلم و سطح اعتماد به نفس و پیشرفت تحصیلی آنان است. این تاثیر هم مستقیم و هم از طریق تقویت باورهای خودکارآمدی و انگیزش درونی اعمال می شود. بر این اساس، راهکارهای عملی در سه سطح فردی (آموزش مهارت های ارتباطی و هوش هیجانی به معلمان)، روش تدریس (استفاده از روش های مشارکتی و توجه به تفاوت های فردی) و محیطی (مدیریت کلاس مبتنی بر رابطه و حمایت مدیران) پیشنهاد شده است. با این حال، موانع ساختاری مانند تراکم کلاس ها و فشار برنامه های درسی نیز باید مورد توجه سیاست گذاران قرار گیرد. در نهایت، سرمایه گذاری بر ارتقای کیفیت تعامل معلم و دانش آموز، نه تنها یک راهبرد موثر برای بهبود شاخص های آموزشی، بلکه گامی اساسی در جهت پرورش شهروندانی با عزت نفس و انگیزه برای جامعه ایران است.

کلیدواژه ها:

معلم ، دانش آموز ، اعتماد به نفس ، پیشرفت تحصیلی