بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر یادگیری معکوس بر بی علاقگی به مدرسه و عاطفه تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی شهرستان نهاوند

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر یادگیری معکوس بر بی علاقگی به مدرسه و عاطفه تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی شهرستان نهاوند انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی است این پژوهش نیمه آزمایشی با دو گروه آزمایش و کنترل در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون می باشند. جامعه آماری تحقیق، شامل دانش آموزان دوره ابتدایی شهرستان نهاوند در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ است. نمونه این پژوهش شامل ۴۰ نفر از جامعه می باشد که از طریق نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند و سپس به صورت تصادفی در گروه گواه (۲۰ نفر)و در گروه آزمایش (۲۰ نفر) قرار گرفتند. ابزار اندازه گیری دو پرسشنامه بی علاقگی به مدرسه رحمانی(۱۳۹۸)، پرسشنامه عاطفه تحصیلی واتسون، کلارک و تلگن(۱۹۸۸) وپکیج آموزش معکوس برگرفته شده از کتاب یادگیری معکوس جان برگمن(۲۰۱۵) ویژه دانش آموزان ابتدایی استفاده شد.روایی و پایی پرسشنامه ها به ترتیب ۰.۷۸ و ۰.۷۳ توسط آلفای کرونباخ بدست آمد.تحلیل داده های تحقیق که توسط نرم افزار SPSS۲۴ انجام پذیرفت، ابتدا به بررسی توصیفی داده های تحقیق پرداخته شد و ضمن بررسی فرض نرمالیتی توزیع متغیرها از طریق آزمون کلموگروف-اسمیرنوف، با استفاده از ازمون های تحلیل کواریانس یک و چندمتغیره به آزمون فرضیات تحقیق پرداخته شد. نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که استفاده از آموزش مبتنی بر یادگیری معکوس ،بی علاقگی به مدرسه و عاطفه تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی شهرستان نهاوند را بهبود می بخشد. باتوجه به یافته های فرضیه اول تحقیق پیشنهاد می شود به منظور بهبود سطح عاطفه تحصیلی دانش آموزان، به ارائه تکالیف درسی در قالب محتوای آموزش مبتنی بر یادگیری معکوس و انجام تکالیف در همین قالب پرداخته شود.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر یادگیری معکوس ، بی علاقگی به مدرسه ، عاطفه تحصیلی.