تاثیر نگرش دانش آموزان نسبت به مدرسه بر موفقیت تحصیلی

این مقاله با نگاهی عمیق و نظام مند به بررسی ابعاد پیچیده و چندلایه تاثیر نگرش دانش آموزان نسبت به مدرسه بر موفقیت تحصیلی آنان می پردازد و با عبور از دیدگاه های سطحی، سازوکارهای روانشناختی، عاطفی و اجتماعی این رابطه حیاتی را مورد کاوش قرار می دهد. نگرش نسبت به مدرسه به عنوان یک ساختار چندبعدی متشکل از مولفه های شناختی (باورها و انتظارات)، عاطفی (احساسات و هیجانات) و رفتاری (تمایلات و آمادگی برای عمل) تعریف می شود که در تعامل پویا با بافت مدرسه، کیفیت روابط آموزشی و تجارب یادگیری شکل می گیرد و تثبیت می شود. یافته های این بررسی نشان می دهد که نگرش مثبت نسبت به مدرسه نه تنها به عنوان یک پیامد مطلوب، بلکه به عنوان یک پیش نیاز اساسی و کاتالیزور قدرتمند برای دستیابی به موفقیت تحصیلی عمل می کند و از طریق مکانیسم هایی همچون افزایش انگیزش درونی، تقویت درگیری تحصیلی، تسهیل راهبردهای خودتنظیمی و ایجاد تاب آوری در برابر چالش های یادگیری، بستر شناختی و عاطفی لازم برای یادگیری عمیق و پایدار را فراهم می آورد. این مقاله با شناسایی چالش های موجود در شکل دهی نگرش مثبت در بسترهای آموزشی معاصر، به ویژه در مواجهه با مسائلی چون ناهماهنگی برنامه درسی با نیازهای دانش آموزان، کیفیت نابرابر روابط معلم-شاگرد و فشار فزاینده نظام های ارزشیابی رقابتی، راهکارهای جامعی را در سطح کلاس درس، مدرسه و نظام آموزشی ارائه می دهد و بر ضرورت تحول پارادایمی از آموزش صرفا شناختی به سوی رویکردی یکپارچه که به پرورش انسان کامل با تمام ابعاد عاطفی، اجتماعی و تحصیلی توجه دارد، تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

نگرش نسبت به مدرسه ، موفقیت تحصیلی ، درگیری تحصیلی ، انگیزش یادگیری ، خودپنداره تحصیلی ، تاب آوری آموزشی ، جو مدرسه ، کیفیت روابط آموزشی