نقش معلم و مربی در توسعه ی روابط انسانی

این مقاله به بررسی نقش حیاتی و چندبعدی معلم و مربی به عنوان سازندگان اصلی روابط انسانی در محیط های آموزشی می پردازد. در عصری که فناوری و آموزش از راه دور در حال گسترش است، اهمیت ارتباطات عمیق، همدلانه و سازنده بین مربی و متربی بیش از پیش آشکار شده است. معلم تنها انتقال دهنده دانش نیست، بلکه معمار فضای عاطفی، الگوی ارتباط موثر و تسهیل گر رشد اجتماعی-هیجانی دانش آموزان است. این پژوهش با استفاده از روش کیفی و مرور نظام مند ادبیات، نشان می دهد که کیفیت رابطه معلم-دانش آموز به طور مستقیم بر انگیزش، خودپنداره، احساس تعلق و حتی عملکرد تحصیلی تاثیر می گذارد. همچنین، معلمانی که هوش هیجانی بالا، مهارت گوش دادن فعال و نگرش غیرقضاوتی دارند، می توانند محیطی امن برای بیان احساسات، حل تعارض و تمرین مهارت های اجتماعی ایجاد کنند. در نهایت، مقاله تاکید می کند که پرورش روابط انسانی سالم، هسته مرکزی فرآیند تعلیم و تربیت است و نیازمند توجه نظام مند در برنامه ریزی درسی، آموزش معلمان و ارزشیابی آموزشی است. سرمایه گذاری بر این بعد از نقش معلمی، نه تنها به بهبود جو مدرسه می انجامد، بلکه در شکل دهی به شهروندانی با روابط سالم و مسئولیت اجتماعی موثر است

کلیدواژه ها:

رابطه معلم-دانش آموز ، هوش هیجانی معلمان ، مهارت های ارتباطی ، رشد اجتماعی-هیجانی ، محیط یادگیری امن ، همدلی ، مربی گری تربیتی