ارزیابی تاثیر ارزشیابی مستمر و خودارزیابی بر پیشرفت تحصیلی

ارزشیابی آموزشی به عنوان یکی از ارکان اصلی فرآیند یاددهی یادگیری، همواره مورد توجه پژوهشگران و دست اندرکاران تعلیم و تربیت بوده است. در دهه های اخیر، با تحولات گسترده در نظریه های یادگیری و ظهور رویکردهای سازنده گرا، نقش ارزشیابی از یک ابزار صرفا سنجشی به یک فرآیند پویا و تکوینی تغییر یافته است. هدف این تحقیق بررسی تاثیر ارزشیابی مستمر و خودارزیابی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان بود. روش پژوهش به صورت مروری و با تحلیل مطالعات پیشین در این حوزه انجام شد. یافته ها نشان داد که ارزشیابی تکوینی (مستمر) با ارائه بازخورد فوری و اصلاحی، مسئولیت پذیری و خودکارآمدی دانش آموزان را تقویت می کند. همچنین، خودارزیابی به عنوان یک فرآیند فعال، موجب افزایش فراشناخت و خودتنظیمی در یادگیری می شود. تلفیق این دو روش می تواند چرخه ای از ارزیابی، بازخورد و بهبود مستمر را ایجاد کند که در نهایت به پیشرفت تحصیلی منجر می گردد. نتیجه گیری کلی حاکی از آن است که نظام های آموزشی با به کارگیری همزمان ارزشیابی مستمر و خودارزیابی می توانند محیط یادگیری پویا و مشارکتی را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی مستمر ، خودارزیابی ، پیشرفت تحصیلی ، بازخورد سازنده ، مسئولیت پذیری.