مطالعه پدیدارشناسانه تجربه زیسته معلمان از تدریس در دوره همه گیری کووید-۱۹

پژوهش حاضر با هدف بررسی تجربه زیسته معلمان از تدریس در دوره همه گیری کووید-۱۹ انجام شده است. همه گیری جهانی کووید-۱۹ نظام های آموزشی را با یکی از بی سابقه ترین چالش های تاریخ معاصر مواجه ساخت و موجب تعطیلی مدارس و انتقال ناگهانی آموزش به فضای مجازی شد. این انتقال، تجربه های عمیق و چندلایه ای را برای معلمان به عنوان مجریان اصلی فرآیند آموزش ایجاد کرد. این مطالعه با روش کیفی و رویکرد پدیدارشناسی توصیفی انجام شده است. مشارکت کنندگان شامل ۱۸ معلم زن و مرد از مقاطع مختلف تحصیلی بودند که با استفاده از نمونه گیری هدفمند و با معیار اشباع نظری انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته عمیق جمع آوری و با روش هفت مرحله ای کلایزی تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که تجربه زیسته معلمان از تدریس در این دوره در قالب پنج مضمون اصلی قابل فهم است: ۱. تجربه آشفتگی و غافلگیری نهادی: شامل شوک اولیه، احساس رهاشدگی، نبود آمادگی زیرساختی و آموزشی، و سردرگمی در برابر دستورالعلی متغیر. ۲. چالش های پرشمار تدریس مجازی: شامل دشواری برقراری ارتباط عاطفی و چهره به چهره، مدیریت کلاس نامرئی، نابرابری دیجیتالی دانش آموزان، حجم عظیم کار و خستگی دیجیتال. ۳. تلاش برای مقاومت و سازگاری خلاق: شامل خودآموزی فناوری، بازطراحی روش های تدریس، جست وجوی منابع و ایجاد شبکه های حمایتی همکاران. ۴. بازاندیشی در هویت حرفه ای و معنای معلمی: شامل پرسش گری درباره نقش سنتی معلم، کشف ابعاد جدیدی از حرفه (مانند تسهیل گری و تولید محتوا) و تقویت حس مسئولیت پذیری اخلاقی. ۵. نگرانی های عمیق درباره دانش آموزان: شامل اضطراب درباره یادگیری ناقص، انزوای اجتماعی، مشکلات روانی و تشدید نابرابری های آموزشی. در نهایت، این تجربه به عنوان دوراهی «فرسودگی در برابر رشد حرفه ای» تلخیص شد که نتیجه آن به حمایت های سازمانی و منابع فردی وابسته بود. این مطالعه نشان می دهد که دوره همه گیری نه تنها یک بحران آموزشی، بلکه یک بستر تکوینی برای بازتعریف حرفه معلمی بوده است.

کلیدواژه ها:

تجربه زیسته ، پدیدارشناسی ، معلمان ، همه گیری کووید-۱۹ ، آموزش مجازی ، هویت حرفه ای