بررسی رابطه بین سبک های ارتباطی معلمان و رضایت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

ارتباط موثر میان معلم و دانش آموز یکی از ارکان اساسی فرایند یاددهی–یادگیری در دوره ابتدایی به شمار می رود و نقش تعیین کننده ای در شکل گیری نگرش ها، انگیزش و رضایت تحصیلی دانش آموزان دارد. سبک های ارتباطی معلمان، به عنوان الگوهای نسبتا پایدار تعامل کلامی و غیرکلامی، می توانند فضای عاطفی کلاس، میزان مشارکت دانش آموزان و احساس تعلق آنان به مدرسه را به طور مستقیم تحت تاثیر قرار دهند. پژوهش ها نشان می دهد که سبک های ارتباطی حمایتی، مشارکتی و همدلانه، زمینه ساز افزایش احساس امنیت روانی، خودکارآمدی تحصیلی و رضایت از تجربه یادگیری در دانش آموزان ابتدایی هستند؛ در حالی که سبک های ارتباطی آمرانه، کنترل گر یا سرد می توانند منجر به کاهش انگیزش، افزایش اضطراب و نارضایتی تحصیلی شوند.رضایت تحصیلی به عنوان یکی از شاخص های مهم سلامت روانی و موفقیت آموزشی، بیانگر ارزیابی کلی دانش آموز از تجربه حضور در مدرسه، تعامل با معلم و احساس پیشرفت تحصیلی است. در دوره ابتدایی، که دانش آموزان در مراحل حساس رشد شناختی، هیجانی و اجتماعی قرار دارند، کیفیت ارتباط معلم نقش پررنگ تری نسبت به مقاطع بالاتر ایفا می کند. از این رو، بررسی رابطه بین سبک های ارتباطی معلمان و رضایت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی می تواند شواهد علمی ارزشمندی برای بهبود کیفیت آموزش و ارتقای محیط های یادگیری فراهم آورد.هدف این پژوهش، تحلیل و تبیین ارتباط میان انواع سبک های ارتباطی معلمان و میزان رضایت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی است. نتایج این مطالعه می تواند برای معلمان، برنامه ریزان آموزشی و سیاست گذاران حوزه آموزش ابتدایی کاربردی بوده و به طراحی برنامه های توانمندسازی معلمان در حوزه مهارت های ارتباطی کمک کند. همچنین، یافته های پژوهش می تواند زمینه ساز ایجاد محیط های یادگیری حمایتگر، پویا و دانش آموزمحور در مدارس ابتدایی شود.

کلیدواژه ها:

سبک ارتباطی معلم ، رضایت تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، تعامل معلم–دانش آموز ، آموزش ابتدایی